اين پول‌ها تا الان كجا بوده!

تا همين چند سال پيش هنرمندان تئاتري وقت خود را با بازيگران سينما مقايسه مي‌كردند و از دستمزد‌هاي پايين تئاتري تا پول‌هاي نجومي كه در سينما خرج مي‌شود مي‌ناليدند. تئاتري‌ها خودشان و هنرشان را بالاتر از آن مي‌دانستند كه با مسائل مالي آلوده شوند. به نظر آنها عشق به نمايش و خاك صحنه خوردن بيشتر از هر چيز ديگري ارزشمند بود اما اين رفتار‌هاي شعارآميز تئاتري‌هاي قديمي در حال رنگ باختن است به طوري كه با سير صعودي دستمزد‌هاي بازيگران در نمايش‌ها، اين بار بازيگران بيكار سينما كه روزي روزگاري سوپراستار بوده و تضمين‌كننده فروش چند ۱۰۰ ميليوني فيلم‌ها بوده‌اند، سر از تئاتر درآوردند و كمتر نمايشي را مي‌توان ديد كه از بازيگراني كه ريشه سينمايي دارند، استفاده نكند. با گسترش ركود در سينما و جايگزين شدن بازيگران جديد با قديمي‌تر‌ها عده زيادي از بازيگران سينما بدون پيشنهاد كاري بيكار مانده‌اند. در اين ميان چه چيزي بهتر از آنكه سري هم به سالن‌هاي تاريك تئاتر بزنند و هم كمي ذائقه تنوع پسندشان را قلقلك بدهند و هم در اين ماه‌هاي بيكاري در سينما، درآمدشان قطع نشود. دستمزد‌هاي ميليوني كه اين بازيگران در تئاتر طلب مي‌كنند، از يكسو باعث شده تا بودجه‌هاي بيشتري براي كار‌هاي نمايشي خرج شود و از سوي ديگر يك تكان جدي به بازيگران قديمي تئاتر وارد كرده كه چرا ما تا پيش از اين از چنين دستمزدهايي بي‌نصيب بوده‌ايم.

تئاتري‌هاي قديمي البته نوع بازي بازيگران سينمايي را هم قبول ندارند. هم‌اكنون كشاكش واقعي بر سر اينكه چه كسي بايد چقدر دستمزد بگيرد راه افتاده، بازيگران سينمايي كه تكليفشان مشخص است و هر روز هم بر اعداد و دامنه حضورشان افزوده مي‌شود اما تئاتري‌‌ها كه نه معروفيت سينمايي‌ها را دارند و نه پيش از اين دستمزد ميليوني طلب كرده بودند، براي گرفتن حقشان با مشكل روبه‌روگشته‌اند. هم‌اكنون در يكي از نمايش‌هاي در حال اجرا در مجموعه تئاترشهر يك بازيگر زن كه سابقه كار‌هاي سينمايي دارد، ۲۰ ميليون تومان دستمزد براي حضور در نمايش مي‌گيرد؛ دستمزدي كه پيش از اين مي‌شد با آن چند كار تئاتري قوي را روي صحنه برد. بازيگر ديگري نيز براي حضور در كار مرحوم سمندريان مبلغي ميليوني را طلب كرده بود كه باعث دلخوري و آزردگي استاد شده بود. اين پول‌ها معلوم نيست تا امروز كجا بوده‌اند و اگر واقعاً تئاتر توان پرداخت چنين دستمزدهايي را دارد پس چرا تا به حال خساست به خرج مي‌داده است؟!

هم‌اكنون چيز ديگري كه باعث ناراحتي تئاتري‌هاي قديمي شده است، مسئله‌اي به نام بازي دادن به چهره‌ها براي جذب مخاطب بيشتر است. كارگردان‌هاي تئاتر تمايل دارند نقش اول كار‌هايشان را در اختيار بازيگران سينمايي قرار دهند تا تماشاگران عادي تئاتر يا كساني كه به صرف نام يك بازيگر مشهور سراغ نمايش فيلم‌هاي سينمايي مي‌روند، با ديدن نام آن بازيگر مجاب شده و براي تماشاي تئاتر صف بكشند؛ چيزي كه چندي پيش براي يكي از نمايش‌هاي مجموعه ايرانشهر پيش آمد و يك نمايش عادي با استفاده از حربه حضور بازيگران سرشناس سينما و البته تبليغات گسترده، فروش خوبي داشته باشد. اين رسم جديد از طرفي به نفع كليت تئاتر است و بيننده‌هاي جديد را براي نمايش جمع مي‌كند و از سويي به ضرر تئاتري‌هايي است كه هيچ وقت چهره‌اي شناخته شده براي مردم نبوده‌اند. آنها با اين روند به گوشه‌اي مي‌روند و كم‌كم به فراموشي سپرده خواهند شد.