از اين حسن تا آن حسن صد گز رسن

تهمينه مهرباني

پخش اين سريال با فاصله يك ساعت قبل از سريال «كلاه پهلوي» كه ساخت آن ۶، ۷ سال طول كشيد و از دكور و لباس گرفته تا تعدد لوكيشن‌ها و هنرپيشه‌هاي گران‌دستمزد، نشان مي‌دهد كه به‌رغم همه مشكلاتي كه در تأمين هزينه‌هاي آن وجود داشت، از بودجه ميلياردي برخوردار بوده است، اما با نهايت تأسف بايد بگويم آن همه دنگ و فنگ و فضاسازي و مثلاً تعليق!! تأثير دو سكانس عالي «آخرين روزهاي زمستان»- ‌بحث شهيد باقري با فرماندهان و نيز بحث او با شهيد احمد متوسليان‌ـ را نداشت و اين نيست جز اعتقاد خالصانه نسبت به محتوا و موضوع مورد نظر و پژوهش‌هاي دقيق، فيلمنامه خوب، كار بدون جنجال و چشمداشت، دقت فيلمنامه‌نويس به دقايق موضوع، نگارش فيلمنامه‌اي جمع و جور و خوب و بازي بازيگران ـ ‌مخصوصاً بازيگر نقش شهيد باقري‌ـ و استفاده صحيح از گونه «مستندـ‌ درام» كه به‌رغم ذائقه تخريب‌شده مخاطبان سيما و سينما، توانست به‌تدريج راه خود را به‌ويژه در ميان جوانان علاقه‌مند به ارزش‌هاي ديني و انقلابي باز كند.
اينجاست كه بايد بار ديگر معناي «اثر فاخر» در تلويزيون و سينماي ما بازتعريف شود. چه آثاري حقيقتاً «فاخر»ند و اگر ما نتوانيم پيام آثار ديني و تاريخي را آن‌ گونه كه شايد و بايد به مخاطب منتقل كنيم و فقط به ساخت دكورها و لوكيشن‌هاي پرطمطراق بپردازيم، آيا كارمان را درست انجام داده‌ايم؟ آيا زمان آن فرا نرسيده است كه از جوانان علاقه مند كاربلدي كه براي پژوهش، پوست كلفتي دارند، حمايت كنيم و مخصوصاً فرصت كافي را بدهيم تا آثاري از اين دست بسازند؟ آيا هنوز بايد گلايه‌ها و ناله‌هاي افرادي را كه ادعا مي‌كنند به دليل نبود امكانات، قادر به ساخت آثار تأثيرگذار نيستند، باور كنيم؟ آيا هنوز هم نبايد به اين نتيجه برسيم كه يك اثر هنري تأثيرگذار قبل از آنكه به امكانات نياز داشته باشد، به آدم‌هاي كاربلدي نياز دارد كه پژوهش، دقت، ايمان، حوصله و صبر را مي‌شناسند، فيلمنامه‌هاي قوي و محكم مي‌نويسند، براي اين مرحله كه مهم‌ترين مرحله ساخت يك اثر سينمايي و تلويزيوني است، وقت مي‌گذارند و با اتكا به ايمان و با نيت‌هاي پاكيزه و خالص كار مي‌كنند؟ آيا هنوز هم بايد معطل پيروان نق‌نقوي مسحور تكنولوژي بمانيم؟ آيا هنوز هم نمي‌شود پياده راه رفت، دويد، عرق ريخت و كار كرد؟ آيا هنوز هم بايد باور كنيم كه تكنولوژي ارباب ماست و نه ما ارباب آن؟ چقدر ديگر بايد هزينه كنيم، تاوان پس بدهيم، نفس نكشيم، سرطان بگيريم تا باور كنيم اتكاي بيش از حد به تكنولوژي يعني مرگ دردناك و آن چيزي كه انسان را انسان مي‌كند، ابزار نيست و ابزار با همه اهميتش اگر در كنترل و اختيار انسان هوشمند قرار نگيرد، به‌جاي رهايي و رستگاري او را خواهد كشت.