گويا اين روش احمقانه يوناني در حال رسوخ به «بدنه سينماي ايران» است. برخي از فيلمسازان بدنه سينماي ايران تصميم گرفتهاند به هر نحو ممكن رئاليسم را در فيلمهايشان به حد اعلا نشان دهند. گويا قرار است هيچ فرقي ميان صفحه حوادث روزنامه و سكانسهاي يك فيلم سينمايي وجود نداشته باشد. توجيه اينكه «براي نشان دادن بد بودن يك فعل بايد آن را به نمايش درآوريم» آيا ميتواند مجوزي براي به تصوير كشيدن هر چيزي باشد؟
پس با اين وضع مردم چرا بايد به ديدن يك فيلم سينمايي بنشينند؟ بهتر نيست خرجهاي اضافه را كم كنيم و به جاي توليد فيلم صفحههاي حوادث را در روزنامهها افزايش دهيم تا پيامهاي اخلاقي بيشتري به مردم منتقل كنيم ؟
توجيه اينگونه رفتار چه از سوي فيلمساز و چه از طرف منتقدين طرفدار وي سرپوش گذاشتن بر يك اشتباه است. در صورتي كه تمام افتخار سينماي ايران بعد از انقلاب اين است كه خود را از نمايش چنين صحنههايي دور كرد و به جاي به تصوير كشيدن هر مسئلهاي به صورت واضح و آشكار، هنرمند فيلمسازش سعي كرد تا خلاقيت به خرج دهد و با استعاره و بيان غير مستقيم پيامش را به بينندگان منتقل كند. اگر قرار بود ما بعد از سه دهه از عبور سينما از فيلمفارسيهاي پيش از انقلاب باز به آن دوران برگرديم و هر صحنهاي را به نمايش بگذاريم، كه همان قديميها بودند و نيازي به ورود فيلمسازان جديد نبود. با آنكه نمايش بياخلاقيهايي كه در فيلمهاي دهه ۹۰ سينماي ايران شاهد آن هستيم بسيار عريانتر و بيحياتر از داستانهاي آبگوشتي فيلمهاي پيش از انقلاب است. متأسفانه با نگاهي به كارنامه كاري برخي از همين فيلمسازان بدنه سينماي ايران، شاهد موج زدن عقدههاي جنسي و دست و پا زدن براي نشان دادن بخشي از آنها در قالب تصاوير هستيم. گويا تمام تلاش فيلمساز اين است كه طي حدود ۹۰ دقيقه فيلم سينمايياش به هر طريقي كه شده سري به مسائل جنسي بزند. به طور مشخص نميتوان از اين فيلمساز انتظار داشت كه بيايد و يك فيلم اخلاقي بيحاشيه تحويل دهد. با آنكه تب جنسيسازي فيلم تنها منحصر به يك يا دو كارگردان نميشود و خيليها را وسوسه كرده تا سري هم به روابط موجود در اتاق خوابها بيندازند. پرداختن به موضوعاتي مانند روابط غيراخلاقي مانند قارچي است كه به سرعت در حال رشد در فضاي سينماي ايران است. مدتها پيش در همين روزنامه با يكي از كارگردانان سينما گفتوگويي داشتيم، وي در ميانه حرفهايش به نكته مهمي اشاره كرد كه اگر دستگاههاي نظارتي نباشند، فساد سينماي ايران بسيار بيشتر از سينماي غرب خواهد شد. امروز شاهد بروز گوشهاي از همان عدم نظارت و نتايج آن هستيم.
