اين جملات بيانكننده، بخشي از اتفاقات رخ داده و حواشي فيلمي به نام خانه پدري است. تعداد افرادي كه اين فيلم را ديدهاند بسيار محدود است، زيرا از همان ابتدا توقيف شد. ارشاد خواستار اصلاح و حذف چند صحنه از فيلم بوده است كه با مخالفت كارگردان روبهرو ميشود. همين مسئله باعث كشدار شدن داستان توقيف خانه پدري ميگردد. منتظر المهدي مدير عامل مؤسسه ناجي هنر در مورد اين فيلم ميگويد:«۱۰ دقيقه ابتداي اين فيلم كه داستان آن به گذشته برميگردد، بسيار با احساسات مردم بازي ميكند و خود من زماني كه كار را ديدم شديداً تحتتأثير قرار گرفتم.
به همين دليل فكر ميكنم نياز فعلي جامعه ما پرداختن به اين مقولهها نيست و باوجود اينكه فيلم كارگرداني بسيارخوبي دارد، موضوع آن مناسب پخش امروز تلويزيون يا اكران سينماي ما نيست. من حتي فكر ميكنم اگر ما اجازه پخش دهيم (كه به هيچ وجه اين كار را نميكنيم)، شبكهها به هيچ وجه اين كار را انجام نميدهند و سينماها نيز اجازه اكران به آن را نخواهند داد.» وي همچنين ميگويد: «بعد از اينكه فيلم توسط كارشناسان و صاحبنظران بازبيني شد، به اين نتيجه رسيديم كه ساخته كيانوش عياري به نفع پليس و حتي مردم نيست. براي همين از خيرش گذشتيم و اجازه اكران آن را نداديم»، اما فيلم از جشنواره ونيز ايتاليا سردرآورده و در آنجا اكران شد.
اين براي اولين بار نيست كه فيلمي توقيف شده در داخل كشور از راههاي غير قانوني به خارج فرستاده ميشود و در جشنوارههاي سينمايي اكران ميشود، آن هم فيلمهايي كه معمولاً به دليل سياه نمايي اوضاع داخلي كشور با تشويق غربيها روبهرو ميگردند. اين مسئله تا آنجا پيش رفت كه حتي اصطلاح «فيلمهاي جشنوارهاي» وارد ادبيات سينمايي ما شد. چند كارگردان نيز مشخصاً به سمت ساخت فيلمهايي با اين ديدگاه رفته و شهرت بينالمللي خود را مديون همين سياهنماييها هستند. با آنكه چند سالي است كه ديگر خود غربيها هم از اين فيلمها استقبال نميكنند و كارگردانهاي آنها مجبور ميشوند فيلم هايشان را به آرشيوهاي شخصي بفرستند.
شايد ايران تنها كشور جهان باشد كه در آن دولت و حكومت براي پيشرفت هنر هزينه ميكنند اما نتيجهاش توهين به اعتبار ملي و زير سؤال بردن دولت و حكومت ميشود. اين مسئله به خوبي در فيلمهاي سينمايي ديده ميشود. بسياري از فيلمهاي مشابه «خانه پدري» كه با كمك مستقيم و غيرمستقيم دولت ساخته ميشوند، اما به دليل عدم نظارت بر مراحل ساخت و نبود يك استراتژي مشخص براي فعاليتهاي سينمايي نتيجهاش چيزي جز توقيف و عدم اكران نميشود.
اگرچه برخي از مديران مانند سعيد منتظرالمهدي، مدير مؤسسه ناجي هنر با توجيه اينكه «پولش را دادهايم، نميخواهيم پخش شود» از زير بار مسئوليت شانه خالي ميكنند اما حقيقت روشن تر از آن است كه با اين صحبتها آن را ناديده گرفت. آقاي عياري نيز بايد پاسخگوي كارش باشد كه چرا فيلم توقيفي را به جشنوارهاي خارجي فرستاده و دربرابر درخواست عدماكران آن مقاومت كرده است. مگر يك جشنواره فيلم چه منفعتي براي سينماي ايران يا شخص عياري داشته است كه وي حاضر شده قوانين را زير پا بگذارد و با ناديده گرفتن اخلاق حرفهاي، خانه پدري توقيف شده را به ونيز بفرستند.
در ضمن نبايد از سياه بودن فيلم نيز گذشت و از كيانوش عياري بيشتر از اينها انتظار ميرفت كه با وجود همه گزينه كاريهايي كه دارد اقدام به توليد اين فيلم كرده است.
