مراسم اختتاميه جشنواره هم همين چند روز پيش (سوم تيرماه) در هتل استقلال تهران در حالي برگزار شد كه ما حصل و دستاورد برگزاري چنين جشنوارههايي كه عموماً از طرف ارگانها و سازمانهاي مختلف مثل شهرداري و نيروي انتظامي برگزار ميشود، هنوز از نظر مخاطبان سينما پنهان است.
در اين ميان هنوز هم شبكه فيلمهاي ويدئويي يا همان نمايش خانگي پر است از فيلمهايي بيسرو ته كه با رشد قارچگونه خود، شيشه سوپرماركتهاي سطح شهر را رنگارنگ ميكنند، بدون اينكه بتوانند انتظارات مخاطبان را برآورده كنند.
اين در حالي است كه فيلمهاي ويدئويي پيش از اين بخشي جنبي از قسمتهاي جشنواره بينالمللي فيلم فجر بودند. با جدا شدن اين بخش از جشنواره فيلم فجر مديران مؤسسه رسانههاي تصويري تصميم گرفتند جشنوارهاي جداگانه براي توليدات خود برگزار كنند. بالاخره پس از تبليغات و سر و صداهاي فراوان جشنواره فيلمهاي ويدئويي تهران برگزار شد و فيلمهاي شركت كننده روي پرده رفتند اما مشكلي كه در اين ميان وجود داشت كمبود يا بهتر است بگوييم نبود مخاطبان بود، زيرا گاهي فيلمها با حضور مخاطباني كه شايد در مواردي به تعداد انگشتان يك دست هم نميرسيدند، نمايش داده ميشد. در پايان هم اختتاميه اين جشنواره با معرفي برگزيدگاني در رشتههاي مختلف برگزار شد و پرونده اولين دوره جشنواره فيلمهاي ويدئويي بسته شد.
پرسشي كه در اين بين مطرح ميشود اين است كه لزوم توليد جشنوارههاي فيلم با عناوين متفاوت چيست و چه دليلي دارد كه هر ساله جشنوارهاي به عدد جشنوارههاي قبلي اضافه شود؟
آيا به صرف اينكه مبالغي به عنوان بودجه به چنين جشنوارههايي اختصاص داده شود كافي است تا به هر بهانهاي گروه جمع شوند و با گردهم آوردن تعدادي از دوستان و آشنايانشان به عنوان هيئت داوران و كميته اجرايي، فراخواني براي شركت در جشنواره ارائه دهند و فيلمهاي به نمايش در آمده هم با كمترين تعداد بيننده روبهرو شوند و در آخر هم معلوم نشود كه اين گردهمايي و بريز و بپاش چه رهاوردي داشته است؟
در حالي كه كمترين حاصل برگزاري چنين جشنوارههايي بايد افزايش توليدات شبكه ويدئويي باشد، اما در كمال تعجب ميبينيم كه فيلمهاي شبكه نمايش خانگي هر روز نازلتر از روز گذشته به روي پيشخوان سوپرماركتها ميروند و انگار در اين ميان هيچ كسي به فكر نظارت بر اين آثار نيست و تنها مسئله مهم اين است كه حجم بالايي از فيلم توليد شود و در اختيار مردم قرار بگيرد.
اينكه چند درصد از مردم با اين فيلمها ارتباط برقرار ميكنند و رضايتشان برآورده ميشود از كوچكترين اهميتي برخوردار نيست. در هر حال جشنوارههاي رنگارنگي بدون دلايل موجه برگزار ميشوند بدون اينكه تأثيري در كيفيت ساختههاي ويدئويي داشته باشند و فيلمهاي نازل سالها است كه به سناريوي تكراري شبكه خانگي نمايش تبديل شده است.
