عصر ایران: در سالهای اخیر بازیهایی تقریبا با کیفیت برابر با کیفیت بین المللی به بازار بازیهای رایانهای ایران عرض شده است که از محبوب ترینهای آنها میتوان گرشاسپ، میرمهنا، علی مردان خان و... را نام برد.
تعداد این بازیها به بیش از ۷۰ بازی میرسد، اما این کمیت در همه موارد همراه با کیفیت نیست؛
مشکلاتی در دریافت اینترنتی کدهای امنیتی برای نصب و نیاز به رم (حافظه)، کارت گرافیک و سی. پی. یو بالا برای بازیهایی نه چندان با فضاسازی گرافیکی مطلوب ازجمله مواردی است که باعث گله و شکایت کاربران این بازیها شده است.
از سوی دیگر روی جعبه برخی بازیها مثل بازی نادرشاه که نیاز به کارت گرافیک یک گیگ دارند، گرافیکهای ۵۱۲ و ۲۵۶ مگ به عنوان گرافیک حداقل برای اجرا درج شده است که صحت ندارد.
اینجاست که بازی خارجی شاهزاده پارسی (prince of Persia) به خاطر کیفیت بالاتری که بدون چنین پیش نیازهایی ارائه میدهد، موجب جذب مشتری بیشتری میشود.
مشکل بعدی، ایرادات ساختاری برخی بازیهای داخلی است؛ نمونه آن بازی ایرانی جزیره است که اتفاقا برای نصب و اجرا نیاز به قابلیتهای چندان بالای رایانهای ندارد، اما با ورود به بازی متوجه میشوید که زمان کم آن متناسب با مراحل سخت طراحی شده نیست.
شاید این بازی را هم بتوان با بازی قلعه (strong hold crusader) مقایسه کرد که وقتی نقشه (map) بازی توسط کاربر ساخته میشود، بازی سنگین میشود، اما درمقابل قلعه علاوه بر کیفیت بالا و قابلیتهای فراوان، از طراحی هوشمندانهای در مراحل خود برخوردار است.
با تمام این حرفها تکامل بازیهای ایرانی قابل تحسین است و نمیتوان منکر لذت بازیهای رایانهای شد که کاراکترهای آن وطنی و ملی و نبردهای آن مربوط به تاریخ این مرز و بوم هستند.
تا جایی که اگر مایل باشید میتوانید با اتکا به بازیهای مورد اشاره مثل یک فرمانده یا یک سرباز دلیر ایرانی از عصر ایران باستان تا دوران جنگ هشت ساله، فضای برخی از سلسلههای تاریخی را ببینید و سفری در تونل زمان داشته باشید.
