شايد سه دهه پيش، درست آن زماني كه در بسياري از شهرستانهاي كشور مردم مجبور بودند براي درمان سادهترين بيماريها به پزشكان هندي و پاكستاني مراجعه كنند كسي فكرش را هم نميكرد روزي برسد كه ايران بر فراز قلههاي علم و دانش بايستد و در عرصههايي همچون كشت سلولهاي بنيادي، توليد اقسام بيوايمپلنت، توليد داروهايهاي تكي مانند داروهاي بيولوژيك، توليد موجودات تراريخته، ساخت پوست مصنوعي، ساخت ناي مصنوعي و بسياري از پيشرفتهاي علمي ديگر، نام ايران در جمع انگشتشمار كشورهاي توانا در اين علوم بدرخشد.
امروز انجام اعمالي مانند پيوند اعضا، چه اعضاي قطع شده بدن خود فرد در حوادث و چه پيوند اعضاي حياتي افراد مرگ مغزي به بيماران نيازمند، آنقدر عادي شده كه از شنيدن آن شگفتزده نميشويم، چراكه۵۰۰ پيوند سخت كبد، ۱۸۰۰ تا ۲۰۰۰ پيوند كليه، بيش از ۴۳هزار پيوند قرنيه فقط مربوط به يك سال فعاليت پزشكان در كشور است. عبور از مرز ۳۵۰۰پيوند مغز استخوان، كمتر از ۱۰ بيمار اعزامي به خارج براي درمان تكميلي در سال ۸۸ و تأييد صلاحيت ايران در توليد واكسن براي اولين بار در حوزه مديترانه شرقي، نمونههايي از دستاوردهاي كشور در عرصه علوم پزشكي است.
دانش پزشكي ايران در بسياري از رشتهها نه فقط در منطقه كه در جهان حرفهاي زيادي براي گفتن دارد. امروز به جايگاهي رسيدهايم كه مراكز پزشكي ايران به خصوص در رشتههايي مانند چشم پزشكي، جراحي قلب و درمانهاي ناباروري نقطه اميد مردم منطقه و حتي بخش هايي از دنياست و بدون شك اين همه پيشرفت را بايد در شمار دستاوردهاي انقلاب اسلامي و ۸ سال جنگ تحميلي دانست؛ دفاعي كه تقدسش مسيري شد براي رسيدن به مقصد.
در دوران دفاع مقدس پزشكان متعهد كشورمان با حضوري عاشقانه در جبهههاي نبرد زير باران آتش و گلوله، جان بر كف حتي در خطوط مقدم جبهه بر بالين رزمندگان حاضر ميشدند تا نجات بخش جان آنان باشند. گره خوردن وجدان انساني پزشكان با تجربيات عملي و حضور در كانون بحرانها در دوران دفاع مقدس ارمغانش فتح قلههاي دانش پزشكي و دستيابي به جديدترين شيوههاي درماني همگام با پيشرفتهترين كشورهاي دنيا و گاهي پيشي گرفتن از آنان بود.
امروز ديگر وقتي ميشنويم هر دو پاي يك زن كه بر اثر تصادف قطع شده بود به همت يكي از پزشكان كشورمان، نه در پايتخت بلكه در يكي از بيمارستانهاي شهر قم با موفقيت پيوند زده شد تا اين زن بتواند دوباره بر روي هر دو پا بايستد و مسير زندگي را طي كند، شگفت زده نميشويم، زيرا اولين بار نيست كه دستاورهاي پزشكي كشورمان را در كنار ساير علوم ميبينيم و احساس شعفي توأم با غرور وصف نشدني سراپاي وجودمان را فرا ميگيرد.
