بدون شک امروز شاهد اصفهانی هستیم که با رشد و توسعه در تمام زمینه ها می رود تا عقب افتادگی تاریخی خود را جبران نماید. بطوریکه تحولی در ساختمان سازی و ساختارهای زیربنایی این شهر روی داده که بدون شک توجه مدیریت کلان شهر به این موضوع در اذهان عمومی به عنوان یک شاخص عملکرد خوب باقی می ماند.
اما آنچه در حال حاضر این شهر بزرگ و تاریخی را با چالشی به نام عدم تناسب جمعیت و ساختار شهری مواجه کرده است خشکسالی است. آن هم خشکسالی های پیاپی که باعث مهاجرت های ناخواسته از اطراف را تشدید کرده است. شغل های کاذب، هنجارهای اجتماعی، وفور مواد افیونی و ... پیامدهای است که در اثر خشکسالی در اصفهان به وقوع می پیوندد. هر چند که استاندار اصفهان در جلسه ای اولویت قراردادن تدوین برنامه جامع برای توزیع آب رودخانه زنده رود را یک ضرورت دانسته است و گفته: مدیریت استان در صدد نهایی کردن طرح مطالعاتی انتقال آب خلیج فارس به اصفهان است!؟ ذاکر اصفهانی گفته تنها راه خارج شدن از بحران خشکسالی، رفتن به سمت منابع آبی جدید و استفاده از منابع از خارج از استان است. وی همچنین گفته در حال حاضر کمبود آب مشکل اصلی نیست! بلکه مدیریت و توزیع آب مهمترین مسأله است و باید با مدیریت مناسب جلوی بارگذاری جدید برای آب در حوزه زاینده رود گرفته شود. هر چند که برخی کارشناسان معتقدند عدم تعادل بین منابع و مصارف آب موجب خشکی زاینده رود گردیده است انشاا... در آینده زاینده رودی زنده داشته باشیم.
