کتاب «معجون عشق» (مجموعه گفتوگوهای یوسف علیخانی با نویسندگان عامهپسند) با حضور نویسنده و «کاوه گوهرین» نویسنده، شاعر و منتقد و «ابراهیم زاهدیمطلق» نویسنده، منتقد و روزنامهنگار بعدازظهر پنجشنبه اول اردیبهشت در هفتمین نشست از سری نشستهای نقد آموت مورد نقد و بررسی قرار گرفت.
کاوه گوهرین ضمن انتقاد از بیمهری به ژانر عامهپسند، انتشار کتاب « معجون عشق» را یک حادثه دانست و درباره تاریخچه داستان و پاورقی گفت: کندهکاریهای موجود در غارها به عنوان نخستین آثار مکتوب بشر خط داستانی دارند. داستان در کتابهای دینی حرف اول را میزند. قرآن تصریح میکند: قصهها را برای مردم بگویید، باشد که در آن اندیشه کنند. این جمله بسیار هوشمندانهای است زیرا برای داستان هم شأن اندیشیده شدن را قائل شده است. در دوران صفویه ملاحسین واعظکاشفیسبزواری، کتاب « روضه الشهدا» را مینویسد که واژه روضهای که امروز به کار میبریم از همین کتاب مشتق شده است. این کتاب راه به خانه مردم میبرد و با وجود اینکه به نوعی مقتل است و تم مذهبی دارد کاملاً در حیطه ادبیات عامهپسند قابل دستهبندی است زیرا هواخواه زیادی دارد.
در ادامه جلسه ابراهیم زاهدیمطلق داستانهای عامهپسند را پاسخگوی بخشی از نیاز مردم دانست و گفت: ما نیازهای متنوعی داریم. نویسندههای عامهنویس مخاطب خود را شناختهاند و به نیاز او پاسخ دادهاند ولی نویسندههایی که خود را روشنفکر میدانند نتوانستهاند نیاز مخاطب خود را بشناسند و به همین خاطر میبینیم تیراژ کتاب آنها هزار تا است. جماعت روشنفکر حتی کتابهای همدیگر را نیز نمیخوانند زیرا این نوشتهها چیز تازهای برایشان ندارد.
وی دلیل دیگر استقبال مخاطب از ادبیات عامهپسند را حضور نویسنده در اثر دانست و توضیح داد: خانم جعفری در این کتاب به سادگی این موضوع را مطرح میکند اما بسیاری از نویسندههای روشنفکر هنوز این مسئله ساده را نمیدانند و گمان میکنند باید شخصیت نویسنده را از اثر جدا کرد. یک نویسنده دیگر میگوید که وقتی شروع به نوشتن میکند قلمش تا آخر میرود، به همین خاطر هم هست که مخاطب نیز وقتی کتاب او را دست میگیرد تا آخر آن را بدون وقفه میخواند، ولی میبینیم که نویسندگان دگراندیش که در مسابقات ادبی جایزههای بزرگی میگیرند به سختی اثرشان را مینویسند.
