بالاخره هشت ماه تلاش نوری المالکی و دیگر گروههای عراقی که خواهان تشکیل دولتی با حضور همه طوائف و جناحها بودند به ثمر نشست اما این مسئله زمانی عملی شد که عراقیها تصمیم گرفتند از علاوی و یاران باقیماندهاش که شاید حدود 40 نفر باشد عبور کنند. حتی برخی گروههای درون جریان العراقیه نیز از علاوی بریدند و منافع ملی یا آینده سیاسی خود را در نظر گرفتند و از تشکیل دولتی به ریاست مالکی حمایت کردند.
در هشت ماه گذشته گروههای دارای حسننیت همچون ائتلاف دولت قانون (مالکی)، ائتلاف ملی (حکیم) و برخی گروههای کرد(طالبانی) تمام تلاش خود را کردند تا ملیت و منافع عراقی را درصدر اهداف خودشان و گروههای سیاسی قرار دهند و بر تعصبات طائفهای در تشکیل پارلمان و دولت فائق آیند. در این راستا گروههای دارای حسننیت، بر تشکیل دولتی با حضور همه گروهها و جناحها و طوائف اصرار کردند اما جریان العراقیه و بخشی از جریان کردی که از مسعود بارزانی تبعیت میکنند، منافع امریکا، رژیم صهیونیستی و عربستان سعودی را لحاظ کردند و بر سر تشکیل دولت موانع عدیدهای تراشیدند.
العراقیه که 91 کرسی در پارلمان کسب کرده بود ادعای احراز پست نخستوزیری برای رئیس این جریان(علاوی) را داشت حال آنکه براساس قانون اساسی عراق، نخست وزیر باید نصف به علاوه یک رأی(163 رأی) از پارلمان عراق بگیرد. علاوی پس از توافق با بارزانی حداکثر 130 رأی جذب کرد حال آنکه نخست وزیر مورد تأیید شیعیان (مالکی یا عبدالمهدی) همان موقع 159 رأی داشت و برای نخستوزیر شدن به چهار رأی از غیرشیعیان نیازمند بود تا نخستوزیر شود.
ائتلاف دولت قانون از همان روز اول، مالکی را به عنوان نخستوزیر عراق برگزید. در حالی که در ائتلاف ملی سیدمحمد باقرصدر، عادل عبدالمهدی و ابراهیم جعفری به عنوان نامزدها معرفی شدند. به این ترتیب ائتلاف ملی عراق، انسجام اولیه خود را از دست داد. مسعود بارزانی و جلال طالبانی هم بر سر مهندسی قدرت در عراق اختلافنظرهای شدیدی داشتند. تنها جریانهای منسجم ائتلاف دولت قانون و العراقیه بودند که رقابتی شانه به شانه را آغاز کردند. در این نبرد فرسایشی، العراقیه کمکم دچار انشقاق شد. ابتدا 30 نفر از اعضای العراقیه از نخست وزیری مالکی حمایت کردند و حالا کار به جایی رسیده که رهبران العراقیه هم علاوی را دور میزنند. با رایزنیهایی که در جریانهای شیعه شکل گرفت گروه حلیم و گروه صدر که در ائتلاف ملی بودند نیز (اگرچه به سختی) با نخستوزیری مالکی موافقت کردند. هر چه زمان بیشتری گذشت انسجام جریانهای شیعه بیشتر و انشقاق در العراقیه شدید شد.
بالاخره در نشست سه روز قبل اربیل گروههای عراقی برای نعیین نخستوزیر، رئیسجمهور و رئیس پارلمان در روز پنجشنبه 20 آبان به توافق رسیدند. قرار بود دیروز در بغداد مذاکرات ادامه پیدا کند اما علاوی و طارق الهاشمی از جریان العراقیه در این جلسه شرکت نکردند. بااین حال با پیوستن اکثر گروههای سنی به جریان تشکیل دولت، تعیین رؤسای سهگانه تسهیل شد. کار به آنجا رسید که «صالح المطلک» از همپیمانان بعثی- صدامی جریان العراقیه آشکارا علاوی را دور زد و از نخستوزیری مالکی حمایت کرد و پنج گروه درون جریان العراقیه عملاً حمایت خود را از نخستوزیر اعلام کردند.
اکنون حجت بر اکثر گروههای عراقی تمام شده که علاوی و یارانش به تنها چیزی که نمیاندیشند منافع ملت عراق است و در حالی که اکثر اعضای العراقیه نیز به جریان تشکیل دولت پیوستهاند، علاوی بر مانعتراشیهای خود پای میفشارد.
صبوری گروههای عراقی در هشت ماه گذشته، دلسوزان را از قدرتطلبان جدا کرد و به مردم اثبات شد که برخی در عراق، سودای بازگرداندن بعثیها را به قدرت در سر میپرورانند. همین مسئله هم موجب شد اکثر گروههای عراقی برای اینکه به وضعیت دیکتاتوری بازنگردند، توافق را سرلوحه خود قرار داده و به سوی تشکیل دولتی برآمده از رأی مردم بروند.
