روزنامه امریکایی نیویورک تایمز با هدف مرهم نهادن بر زخمهای عمیق دموکراتها در انتخابات کنگره امریکا، با ذوقزدگی گزارشی از کمکهای ایران به افغانستان منتشر و تلاش کرده از طریق آن، جمهوری اسلامی را همکار شبهنظامیان افغان نشان دهد و گناه شکستهای سنگین ارتش پرهزینه امریکا در افغانستان را به گردن تهران بیندازد. در باب این گزارش و مسائل پیرامون آن گفتنیهایی است:
1- همسایه در تفکر شرقی با آنچه در غرب وجود دارد بسیار متفاوت است. در غرب توجه به خود و تنها به فکر خویش بودن اصالت دارد، اما در مشرق زمین به ویژه در کشورهای اسلامی، انسانها به یکدیگر دلبستهاند و عواطف انسانی نه تنها نمرده بلکه رونق دارد. اما به رخ کشیدن کمکها، ریاکاری محسوب میشود. در تفکر غربی اما همسایه از لحاظ مسائل امنیتی، سیاسی و اقتصادی و به طور کلی از لحاظ نفع یا ضرری که متوجه فرد میکند، حائز اهمیت است. اینجاست که تعاملات همسایگی شکل میگیرد و برای اینکه قالب مادیاش توی ذوق نزند، آن را در زرورق انساندوستی میپیچند و تحویل افکار عمومی میدهند و به قول شرقیها ریاکاری میکنند.
2- افغانستان همسایه فقیر نگه داشته شده ایران است؛ کشوری که منابع زیرزمینی و روزمینی سرشاری دارد و موقعیت سوقالجیشی آن در میان چین، هند، روسیه و ایران چشم طمع اروپاییان را قرنهاست که به خود معطوف کرده؛ سرزمینی که روزگاری جزئی از خاک ایران بود اما انگلیسیها آن را جدا کردند تا چپاول کردنش راحتتر باشد.
3- ایران سالها توان و اراده کمک به افغانستان را نداشت، اما پس از پیروزی انقلاب اسلامی این توان و اراده به وجود آمد تا مستضعفان و از جمله افغانها تحت حمایت جمهوری اسلامی قرار بگیرند. حمایتهای ایران در شکل پذیرش مهاجران افغان و واگذاری بخشی از بازار اشتغال به آنها آغاز شد و تا آنجا پیش رفت که بنیانگذار جمهوری اسلامی پیشنهاد شوروی برای همکاری ایران در افغانستان و دریافت عوض آن در جنگ با عراق را نپذیرفت و بر خروج اشغالگران از افغانستان تأکید کرد.
4-12 سال پس از خروج مفتضحانه ارتش شوروی از افغانستان، امریکا به بهانه مبارزه با تروریسم این کشور را به کمک متحدان اروپایی و بعضاً آسیایی خود اشغال کرد و بر ویرانیهای روسساز آن افزود. ایران اما کماکان به دولت این کشور و مردمش کمک میکرد تا از گرسنگی، بیماری و سرما نمیرند. غربیها در کنفرانسهای متعددی که با موضوع افغانستان تشکیل شد، قول پرداخت کمک برای بازسازی و ایجاد زیرساختهای جدید دادند اما یا به قولهای خود عمل نکردند یا کمکها را به شرکتهای دولتی و خصوصی خود دادند تا به افغانستان بیایند و زمینه تثبیت حضور اشغالگران را در این کشور فراهم کنند. برای آشنایی بیشتر با این قضایا به مفاد کنفرانسهای پاریس، مونیخ، لندن و کابل مراجعه و آنگاه نتایجش را بررسی کنید.
5- «اوضاع افغانستان دیوانهکننده است»، «افغانستان در قرن 13 میلادی به سر میبرد» و ... تعبیر اول از آن وزیر دفاع آلمان و دومی نظر وزیر دفاع انگلستان است. امثال این تعابیر را زیاد از غربیها درباره افغانستان شنیدهایم، البته در این نوشتار، مجالی نیست که به عبارات مقامات و سربازان امریکایی بپردازیم که کشتن افغانها را سرگرمی دلچسبی میدانند. اکنون باید از مقامات غربی پرسید شما که اینگونه با کلمات و رفتار خود ملت افغانستان را تحقیر و آنگونه این کشور را ویران میکنید، دوستدار افغانها هستید و ایران که در 30 سال گذشته همواره یار و یاور افغانستان بوده، دشمن صلح و آرامش در این کشور است؟! ایران همیشه به افغانستان کمک کرده و آنچنان که رامین مهمانپرست، سخنگوی وزارت خارجه گفت، به این کمکهای خداجویانه و انساندوستانه ادامه خواهد داد اما مانند غربیها افغانها را تحقیر نخواهد کرد. مردم ایران در کمک به دولت و مردم افغانستان از مسئولان کشور جلوتر بودهاند و اعتراض عدهای قلیل نمیتواند سخاوتمندی ملت ایران را زیر سؤال ببرد.
6- کمی از منظر تفکر غربیها به مسئله نگاه کنیم. ایران باید به افغانستان کمک کند چون این کشور، فقیر نگه داشته شده و توسعه نیافته است. همسایه گرسنه، منتظر بفرمای همجوار سیر خود نمیماند و به طلب نانی و آبی خواهد آمد. کمک به توسعه افغانستان و خروج مردم این کشور از فقر بهترین راه تأمین امنیت ایران در مرزهای شرقی است به ویژه آنکه افغانها به دلیل فقر خود، به کشت و قاچاق مواد مخدر روی میآورند؛ چیزی که از آغاز اشغالگری امریکا تاکنون 41 برابر شده است (تولید 200 تن خشخاش در 2001سال به 8200 تن در حال حاضر رسیده است)، اما غربیها این توسعه و آرامش را نمیخواهند تا افغانستان وابسته به آنها بماند و منطقه نیز روی آرامش نبیند و سلاحهای آنها به فروش برود و حضور نظامیشان تضمین شود.
7- ایران توسعهیافتهترین همسایه افغانستان پس از چین و ثروتمندترین همسایه این کشور است. مرزهای طولانی با افغانستان دارد و مانند نوار مرزی پاکستان صعبالعبور نیست، بنابراین افغانها اولین ملجأ و پناه خود در منطقه را ایران میدانند، چون در 30 سال گذشته طعم مهربانیهای این سرزمین را چشیدهاند. نیویورک تایمز به تحریک مقامات امریکایی خواست تا ایران را همکار شبهنظامیان (که هشت دیپلمات و یک خبرنگارش را در مزار شریف کشتند) نشان دهد و در داخل ایران نیز مردم را در شرایط هدفمندی یارانهها علیه مقامات تهران بشوراند تا از این نمد، کلاهی برای استفاده از انتخابات کنگره بسازد. اما افشاگری کرزای درباره اختلاس مقامات امریکایی از بودجه افغانستان و رسمی و آشکار بودن کمکها ایران به دولت افغانستان، سناریوی دمکراتها را با شکست مواجه کرد و سند دیگری شد بر رسواییهای نظامی، امنیتی و اقتصادی امریکا در افغانستان. کرزای از کمکهای امریکا به دفاتری غیر از دولت افغانستان در کشورش گفت و اینکه کشورهای عربی هم به افغانستان کمک میکنند. او اما از کمکهای همیشگی ایران به دولت کابل تشکر کرد و امریکاییها را به تلاش برای بدنام کردن ایران و دولت افغانستان متهم کرد. به این ترتیب معلوم شد که ایران دوست واقعی ملت افغانستان است و امریکاییها یک اشغالگر چپاولپیشه.
8- جمهوری اسلامی ایران به حکم وظایف شرعی ، انسانی و مشرقی خود کمک به مستضعفان عالم را با هدف خروج آنان از فقر و در بند بودن ادامه داده و حامی مظلومان خواهد بود چرا که اگر کسی در همسایگی یک مسلمان، گرسنه باشد، آن فرد سیر دیگر مسلمان نیست، ضمن اینکه ایران مانند برخی همسایگان عربی خود، پول مسلمانان را برای پیشبرد اهداف آمریكا و رژیم صهیونیستی هزینه نمی كند و عمله حكام جور نمی شود.
