ابراهیم زاهدی مطلق- جمعه شب فریدون جیرانی در برنامه «هفت» چنان با هیجان از یک «خبر خوب» حرف زد که پیش از شنیدنش، گمان نمیرفت این همه ذوقزدگی مربوط به موافقت ارشاد با ادامه کار اصغر فرهادی در ساخت فیلم «جدایی نادر از سیمین» باشد. البته برنامه جیرانی و بیتفاوتیاش پس از سخنان موهن فرهادی و متقابلاً شادمانیاش از ادامه کار وی فرصت مستقلی میطلبد.
به هرحال، کار این کارگردان به لطف ارشاد شروع میشود؛ جدایی فرهادی از نادر و سیمیناش به پایان میرسد و همگی خوشحال و خندان به سرزندگی هنریشان میروند تا جشنی دیگر و سنگی دیگر به پیشانی فرهنگ و هنر این مردم و باورهاشان. بازی تمام میشود. اما کسی که یک هفته مدیریت فرهنگی کشور را سیبل رسانههای مغرض و کارشناسان بریده از وطن و مردم کرد، آیا متناسب با آن هزینهای داده است؟ آیا فرهادی، کسی که از آب گل آلودشده در جشن خانه سینما ماهی روشنفکریاش را گرفت و پیامش را به آن سوی مرز رساند نباید هزینه این عمل را بپردازد؟ او که هرچه خواست گفت و آنقدر صبر کرد و حرفش را پس نگرفت تا یک کپه از فراریان و ضدانقلاب، از چپ و راست، داخل مرز و خارج مرز به حمایتش بلند شدند باید به همین سادگی به ساخت فیلماش مشغول شود؟
هیچ کس از توقف ساخت یک فیلم سالم استقبال نمیکند؛ اما برای ادامه کاریک فیلمساز هم که هزینههای برون مرزیاش، مدیریت فرهنگی کشور را در موضع انفعال قرار میدهد، نباید به هر بهانهای کوتاه آمد.
حالا نامه عسگرپور و رجزخوانی وی برای وزیر و «هل من مبارز» شنیدن از مدیرعامل خانه سینما برای مسئولان وزارت ارشاد مانده است که پاسخی درخور میطلبد.
به نظر میرسد تلاشهای جواد شمقدری و حمایتهایش از فیلم قبلی اصغر فرهادی در ماههای گذشته، برخی را دچار خیالات کرده بود. شاید امثال عسگرپور و فرهادی باعث شدند که او از این که بهخاطر فیلم «درباره الی» و اکران آن نزد نمایندگان مجلس و رئیسجمهور هم تمام قد دفاع کرده بود، خاطره خوشی نداشته باشد. شاید هم این بار به همین دلیل ناچار شده است خانه سینما را به اتاق جنگی تشبیه کند که به گفته شمقدری، عسگرپور عامل آن است و شاید این بار شمقدری و دوربین اهالی سینما با ضبط جزئیات رفتار شخصیتهای منفی در داستان حمله به معاونت سینمایی ارشاد، به عواقب مماشات با سیاسی کاران در مدیریت خانهشان پی برده و به اصلاح آن کمر همت ببندند.
