سینمای نجات بخش

الهام غلامی - در نشست خبری بیست و چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم کودک و نوجوان که روز گذشته برگزار شد، مسعود احمدیان، دبیر این دوره جشنواره مانند سایر دبیران در پاسخ به سؤالات خبرنگاران درباره نقش حمایتی وزارت آموزش و پرورش در برگزاری این جشنواره که مخاطبان اصلی آن را کودکان و نوجوانان تحت آموزش و پرورش این وزارتخانه تشکیل می‌دهند، به نقش بستن لبخندی تلخ بر لبانش و بیان این شبه جمله که «هیچ»! بار دیگر این سؤال اساسی را در ذهن هر مخاطبی به وجود آورد که چرا وزارت آموزش و پرورش که رسالت و وظیفه اصلی‌اش تربیت آینده‌سازان ایران انقلابی و اسلامی است کوچک‌ترین نقشی در برگزاری این جشنواره و جشنواره تئاتر کودک و نوجوان ندارد؟
مگر نه اینکه از مدیر گرفته تا عموم مردم این جمله را یکصدا فریاد می‌زنند که انقلاب ما انقلابی فرهنگی بود؟ مگر نه اینکه حضرت امام خمینی(ره) در فرمایشات خود به این نکته اشاره کرده‌اند که «سینما می‌تواند نجات بخش باشد»؟ مگر نه اینکه سینما و تئاتر و تولیدات این دو هنر تأثیرگذار در قرن حاضر به عنوان مهم‌ترین رسانه آموزشی و نه حتی کمک آموزشی در تمامی مدارس و دانشگاه‌های مهم جهان نقشی کلیدی را ایفا می‌کند؟ مگر طبق فرمایش مقام معظم رهبری، حضرت آیت‌‌الله خامنه‌ای، اکنون ما در دوران جنگ رسانه‌ای- جنگ نرم – و شبیخون فرهنگی قرار نداریم؟ مگر قرار نیست که همین کودکان، نوجوانان و جوانان ما با تربیت صحیح و شناخت سره از ناسره در راه اعتلای فرهنگ ایران و ایرانی گام بردارند؟ و مگر نه اینکه وزارتی مانند آموزش و پرورش که کلیدی‌ترین نقش تربیتی- تربیت اجتماعی و فرهنگی- فرزندان میهن ما را بر عهده دارد، موظف است با حرکت منطبق بر علم روز دنیا تمام پتانسیل‌های خود را برای تربیت صحیح و درست میلیون‌ها دانش‌آموز کودک و نوجوان به کار گیرد؟
حال سؤال اصلی اینجاست که مسئولان محترم وزارت آموزش و پرورش که خطیرترین وظیفه ملی و میهنی این کشور پهناور بر شانه‌ها و دستان شما قرار داده شده است، آیا برای این غیبت 25ساله و کوتاهی پیوسته در انجام رسالت بزرگ خود پاسخی دارید که بتواند در خوشبینانه‌ترین حالت ممکن توجیهی برای شانه خالی کردن از مسئولیت سنگین شما باشد؟ آیا واقعاً رسیدن به تمام نکاتی که در بالا ذکرش رفت تنها و تنها از طریق آموزش کتاب‌های مدرسه‌ای و آزمون و گرفتن نمره قبولی امکان‌پذیر است؟ حتی اگر هم بپذیریم که کافی باشد آیا شما تنها به آموزش بسنده نکرده‌اید؟ پس در این میان نقش پرورشی شما چه می‌شود؟ 25سال است که پاسخ این پرسش‌های اساسی سکوت است آیا زمان شکستن سکوت فرا نرسیده؟