یک تجربه

اقوام در خدمت اقتصاد فرهنگی

فاطمه رحیمی - انتشار کلیپ (SHOW) ویدئویی گروه رستاک، با استقبال کم‌نظیری روبه‌رو شده است. این گروه ادعا دارد که برای احیای موسیقی نواحی ایران اقدام کرده و اتفاقا به مدد تبلیغاتی که از چند ماه گذشته به صورت برنامه‌ریزی شده شروع شده بود تاکنون توفیق بسیار زیادی یافته است و پیش بینی می‌شود که به زودی یکی از رکوردهای فروش آثار موسیقیایی را در عرصه موسیقی محلی کسب کند. هم اکنون استقبال مردم از این موسیقی‌های شنیده شده به حدی بالا رفته که اپراتور زرد تلفن همراه آهنگ‌های پیشواز این گروه را به صورت عمده به فروش می‌رساند و رفته‌رفته انتشار آثار این گروه تبدیل به یک جریان فرهنگی موفق می‌شود.
صرفنظر از همه بحث‌هایی که درباره نمایش آلات و ابزار موسیقی بین صدا و سیما و وزارت فرهنگ و ارشاد وجود داشته و این که نحوه استقرار و گریم بانوان گروه با برخی از موازین هماهنگ نیست، رستاک پدیده‌ای است که نشان می‌دهد با برنامه‌ریزی چگونه می‌توان موسیقی‌های شنیده شده و بعضاً ملال‌آور برخی نواحی که به دلیل گویش محلی برای اکثریت جامعه قابل استفاده نیست را این‌‌گونه در کنار هم قرار داد که بتوان به یک اثر هنری قابل قبول و اجماع در سطح ملی تبدیل شود.
فارغ از ارزش‌ها و ضعف‌های فنی گروهی که می‌خواهد گویش و موسیقی همه اقوام ایرانی را تقلید کند و به همین خاطر ممکن است نه ترک، نه لر و نه کرد، از گویش او رضایت کامل نداشته باشد اهتمام اینچنینی برای احیای فرهنگ اقوام نه تنها می‌تواند ظرفیت‌های فرهنگی داخلی را به شدت شکوفا کند بلکه شاید ظرفیت‌های بین‌المللی خوبی را به میدان بکشاند.
باز تجربه موسیقی‌های شنیده شده رستاک، یعنی تصنیف‌هایی مانند بارون، رعنا، لیلی و. . . علاوه بر معرفی هنر ایرانی نشان دهنده یک ترکیب بازاری پسند است که می‌تواند در عرصه‌های مختلف نوید یک نوع موفقیت برای ترکیب بندی‌های جدید شود. ترکیب‌بندی‌های جدیدی که می‌تواند به‌زودی اقتصاد فرهنگ را به مدد خلاقیت دچار تحولات مثبت کند.