محسن کاظمیان - هر ساله به هزینه نهادهای فرهنگی کشور نمایشگاه قرآن کریم، در مصلای امام خمینی(ره) نمایشگاهی با عنوان قرآن کریم در ماه مبارک رمضان برگزار میشود که منشاء خیر و برکت زیادی است.
این نمایشگاه که متأسفانه مانند نمایشگاه کتاب و سایر نمایشگاههای کشور فروشگاه بزرگی از رویدادهای علمی، فرهنگی و هنری کشور در حوزه قرآن کریم است، با تفاوتهای نه چندان زیادی هر ساله ویژگی فروشگاهی خود را همچنان حفظ کرده و بسیاری از مایحتاج دینی و مذهبی مردم – به ویژه قرآن دوستان – را پوشش داده و مرتفع میکند.
در این بین سالهاست که زینت بخش نمایشگاه قرآن انجام عملیاتهای محیر القول با زمینه قرآن است که متأسفانه در حال تبدیل شدن به یک جریان فرهنگی است.
نوشتن قرآن روی مو، برنج، شکر، مولکول، اتم نگاری به عنوان صنایع و هنرهای سبک و فرش نگاری، آهنکشی و نوشتن آیات قرآن با میلگرد و تیرآهن به عنوان هنرهای سنگین قرآنی روز به روز به عنوان یک جریان بیشتر مطرح شده و کم کم در حال تبدیل شدن به ویژگی خاص هر نمایشگاه است.
حال آنکه این هنرها نه تنها در گسترش معارف قرآن نقش خاصی ندارد بلکه به عبارتی وهن قرآن کریم به شمار میرود. زیرا قرآن نه به عنوان یک دستمایه تزئینی یا به عبارت خود قرآن هزو و بازیچه بلکه کتابی برای هدایت و خوانده شدن است. (کما این که معنای کلمه قرآن هم خواندنی است)
چه کسی است که نداند نه سنگین ترین قرآن کریم جهان که به درد ثبت در کتاب رکوردهای گینس میخورد و نه سبک ترین قرآن کریم که باید با میکروسکوپ بر روی مو یا شکر و برنج آن را مطالعه کرد نه قابل استفاده است و نه خواندنی است و بعضاً به عبارتی مشمول همان آیه است که در قرآن بدان اشاره شده که در روز قیامت عدهای از قرآنها زبان به شکایت باز میکنند و از نخوانده شدن و استفاده ابزاری قرار گرفتن از سوی امت گلایه و نفرین میکند. نبود جهتگیریهای مناسب شاید در سالهای بعد با رشد تکنولوژی قرآن را در مرتبههایی قرار بدهد که نه شایسته قرآن است و نه شایسته امت اسلامی. به هر صورت آن چه مهم است این که هنر و خلاقیت قرآنی باید در خدمت اهداف قرآن باشد و نه وسیله کاسبی و جلب توجه ما.
