ازدواج در ایلات کرد شمال خراسان

فرشته شعبانی‌گیلده در ایلات کرد همانند شهرهای کوچک و روستاها از قدیم‌الایام رسم بر این بوده که دختران هر طایفه را به پسران همان طایفه شوهر دهند و در رعایت این اصل تعصب داشته باشند.انتخاب همسر برای پسر در میان عشایر مزبور اغلب در ییلاق که طایفه‌ها چادرهای خود را درکنار یا نزدیک هم برپا می‌کنند، صورت می‌گیرد. به این ترتیب که پسران و دختران هنگام آوردن آب از چشمه و شیردوشی یا گذر گله یکدیگر را دیده و به هم دل بسته و همسر آینده را انتخاب می‌کنند.خواستگاری در ایلات کرد شمال خراسان برای اقوام نزدیک و دور تقریباً یکسان است. اقوام پدر و مادر پسر شروع به رفت و آمد به خانه دختر می‌کنند تا کم‌کم نظر پدر و مادر دختر را به خود جلب کنند.این اقوام که اکثراً پیرزن‌ها هستند به همراه مادر داماد بالاخره به خواستگاری می‌روند و قبل از حضور داماد باید آنها جمال، کمال، توانایی کار و عشیره دختر را جست‌وجو کنند و بپسندند.دختر نباید در زمان خواستگاری خواستگار دیگری داشته باشد. اگر خانواده دختر هم این موارد را در پسر پسندیده باشد، موضوع را صریح به بستگان دختر اطلاع می‌دهد.سرانجام پیکی از سوی خانواده پسر می‌آید و می‌گوید: شما قولی به خانواده فلانی داده بودید، حالا اجازه می‌دهید که خواستگاران رسماً به خدمت برسند؟اینجاست که تصمیم نهایی گرفته می‌شود و اگر جواب منفی نباشد به پیک گفته می‌شود:‌ «مانعی ندارد.»در اینجا پدر داماد و چند ریش‌سفید برای گفت‌وگو وارد خانه عروس می‌شوند.درباره شرایط ازدواج اگر خانواده قبلاً دختر شوهر داده باشد رسوم دختر بعدی هم عیناً تکرار می‌شود. در غیر این صورت برابر دختران هم تراز ایل.در غیر این صورت با هم حرف می‌ز‌نند و بر اساس توانایی طرفین ده ده یا پنج پنج یا شش شش توافق می‌کنند یعنی توافق می‌کنند که پنج من روغن، پنج رختخواب، پنج رأس گوسفند، پنج میلیون تومان یا پنج مثقال طلا رد و بدل شود.