تماشای تئاتر با خیال ناراحت!

نفیسه کرمی تئاتر به عنوان هنر مادر در میان هنرهای مختلف که هر کدام به نوعی از حمایت و پشتوانه خوبی برخوردار هستند، نتوانسته آنطور که باید و شاید در میان اهالی هنر و مسئولان فرهنگی جایی باز کند و ریشه دوانی خود در هنر را به اثبات برساند.این هنر مهجور که می‌تواند با سیاستگذاری فرهنگی و هنری، نقش قابل توجهی را در مقایسه با سایر هنرها داشته باشد مورد بی‌مهری مسئولان واقع شده است.وجود تنها یک تئاتر دینی و ملی ما به عنوان قدمی مثبت برای منع رشد ناهنجارهای و آشتی مردم با هنر نمایشی به حمایت افرادی نیاز دارد که دلسوزانه این اصالت هنری را درک کنند و برای تقویت آن تلاش نمایند.ساختمان استوانه‌ای تئاتر شهر که در پارک دانشجو واقع شده به عنوان بنایی زیبا اما در عین حال قدیمی و فرسوده‌ای است که بی‌وقفه و بدون استراحت در حال پذیرش علاقه‌مندان تئاتر شهرمان است.این بنا که حدود 40 سال قدمت دارد از بنیان تا سقف دچار بیماری است. وجود تنها یک ساختمان مرکزی برای نمایش نمایش‌های هنری باعث شده این ساختمان با کاستی‌هایی از جمله تهویه نامناسب، نقص فنی، ریزش قسمت‌هایی از بنا و انواع و اقسام نارسایی‌ها همراه باشد.این امر تلنگری را برای مسئولان ایجاد کرد تا به فکر احداث تئاتر شهر دو (پروژه نینوا)واقع در انبار نفت بیفتند.این پروژه که حدود سه سال پیش کلنگ‌زنی شد، با تغییر طراحی پل جوادیه، همچنان در دست احداث است و تا تکمیل شدن پل جوادیه احداث آن متوقف شده است. ماجرا از این قرار است که با کلنگ‌زنی این مجموعه به رغم استقبال هنرمندان و قدرشناسی آنان از مسئولان فرهنگی، بهانه‌های مختلفی برای ادامه کار آن یکی پس از دیگری مطرح شد تا اینکه خبر توقف ساخت آن انتشار یافت. خبر مطروحه حاکی از آن است که به دلیل موازی کاری پروژه تئاتر شهر 2(نینوا) با طراحی پل جوادیه، اولویت با پایان ساخت این پل در نظر گرفته شده است. (بنابراین علاقه‌مندان تئاتر شهر تهران همچنان n چند سال دیگر با خیال ناراحت به تماشای نمایش مورد علاقه‌شان در ساختمان تئاتر شهر بنشینند و دلخوش احداث مکان جدید تئاتر شهر نباشند!)