امین خرمیمؤسسه فیلم امریکا و شبکه دیسکاوری برای هشتمین سال پیاپی دست بهحمایت و برگزاری جشنواره فیلمهای سینمایی مستند«سیلور داکس (Silver Ducks) زدند و اینبار نیز نتوانستند دست از فریبکاری اذهان عمومی و مخاطبان اینگونه سینمایی که در اصطلاح به «سینمای حقیقت» موسوم است، بردارند. ماجرا از آنجا آغاز شد که این جشنواره در گام هشتم خود بخشی به نام «سینما و روایت دفاع از حقوق بشر» را به شش فیلم مستند سینمایی اختصاص داده بود که سه فیلم از این مجموعه به فلسطین، دو فیلم به سیرالئون و یک فیلم به نیجریه و روایت تصویری پایمال شدن حقوق بشر در این سه کشور درگیر جنگ پرداخته بود. اما برای هر مخاطب سینمایی و حتی غیرسینمایی واضح و مبرهن است که خود امریکاییها و سردمداران قدرتطلب و منفعتطلبشان اصلیترین مهره ایجاد جنگ در این نقاط دنیا و کشتار غیرنظامیان و مادران و کودکانی هستند که حالا با برگزاری این سیرک جدید سینمایی قصد پاک و منزه نشان دادن خودشان از یک سو و طرفدار حقوق بشر بودن از سوی دیگر را داشتند. به راستی کیست که نداند امریکا به عنوان بزرگترین حامی مالی و نظامی رژیم اشغالگر قدس و سایر دولتهای غیرمردمی و دیکتاتور تنها عاملی است که نه تنها اجازه حقطلبی و حقگویی مسلمانان فلسطین را نمیدهد بلکه شاهد و عامل اصلی فاجعه انسانی غزه است و برخلاف تمام کشورها و سازمانهای حقوق بشر گویا آنجا هنوز به نظر این افراد حقی از هیچ بشری ضایع نشده است. نیروی کار ارزان، ثروتهای فراوان مانند طلا و الماس نیز از دیگر مستمسکهایی است که به امریکا و سران بهظاهر دوست و به باطن درندهاش این اجازه را میدهد که با ایجاد جنگهای داخلی در مناطقی مانند سیرالئون، نیجریه، زیمبابوه، گینه و زئیر به چپاول داراییهای آنها بپردازد و تا سیر نشود هم گویا به ذهنش خطور نمیکند که انسانهای آنجا هم حقوقشان دارد نابود میشود. اما گویا اینبار تیر این به ظاهر هنردوستان و دوستداران ملتهای بیگناه به تیر نشست و سالنهای سینمایی این جشنواره در بخش ویژه حقوق بشر خود به محملی برای شعارهای ضدامریکایی و تقبیح استعمارگری امریکاییهای بدل شد، به حدی که حتی شبکههای این کشور نیز نتوانستند این حقیقت عریان مخالفت با سیاستهای جنگطلبانه سران کاخ سفید تشنه به خون ملتها را پوشش ندهند.