به گزارش برنا، نه قصد مرثیه سرایی دارم و نه به من مربوط است که چرا فلان فوتبالیست ملیپوش دربان گاراژ است و فلان قهرمان کشتی جهان که روزگاری جسارتش پشت روسها را به لرزه در می آورد، اینک با کمری خموده و نگاهی پژمرده در انتظار آزادی از بند است تا بی هدف تر از گذشته روز و شبش را به هم پیوند دهد. یعنی کاری از دست من و امثال من برای مرتفع کردن چنین مشکلات دردآوری بر نمی آید.
اما این را حق خود می دانم که تنها یک سوال از مسئولان بسکتبال که بی شک در زمره محترم ترین اعضای خانواده ورزش ایران قرار دارند، بپرسم.
از آنها می پرسم که آیا "بهنام دستان"، هم تیمی ستارگانی چون مرحوم آیدین نیکخواه بهرامی، آیدین کبیر و مهدی کامرانی، همان گارد راسی که با پرش های معروفش دوبار در جمع بسکتبالیستهای برتر(top ten) مسابقات قهرمانی نوجوانان و جوانان ایران قرار گرفت و بازی در همه لیگهای رده های سنی مختلف بسکتبال از جمله لیگ برتر بزرگسالان را تجربه کرد، لیاقتش این است که با یک موتور 300 هزار تومانی مسافرکشی کرده و امرار معاش کند؟
البته هیچ ایرادی به شیوه نان آوری دستان وارد نیست؛ اما ورزشدوستان توقع بیشتری از مسئولان بسکتبال برای کمک به بازیکن سابق تیمهای پویا مهرام، راه آهن، کیان، ملوان و ... دارند.
روز گذشته برای رسیدن به مقصد،به دنبال پیک موتوری بودم که بر حسب اتفاق با دستان آشنا شدم. وقتی ترک او نشستم، در باره سوابق بسکتبالی اش گفت و از آنجا که داستان زندگی اش در عین غمناک بودن، جذابیت داشت، او را به تحریریه برنا دعوت کردم تا میهمان گفتوگویی کوتاه باشد.
دستان در این باره به خبرنگار برنا گفت: تجربه بازی در لیگ تمامی رده های سنی بسکتبال را دارم و علاوه بر اینکه دو بار در جمع 10 بسکتبالیست برتر ایران قرار گرفته ام، در لیگ برتر بسکتبال بزرگسالان هم بازی کرده ام.
وی در ادامه یادآور شد: بعد از اینکه در یکی از جلسات تمرینی تیم راه آهن رباط صلیبی ام پاره شد، بی توجهی مسئولان وقت تیم راه آهن به مشکلم، دلسردم کرد و بدون اینکه پایم را به تیغ جراحان بسپارم، برای همیشه بسکتبال را رها کردم.
دستان در پایان اشاره ای هم به شغلش کرد و گفت: وظیفه نگهداری مادرم و یکی از اقوام با من است و برای امرار معاش دو سال پیش مجبور شدم موتور سیکلتی خریده به مسافر کشی در خیابانها بپردازم. البته اگر یکی از اعضای خانواده بسکتبال پیشنهاد کار به من می داد، خوشحال می شدم؛ اما غرورم هیچگاه این اجازه را نداد تا برای کسب شغل به پای مسئولان بیفتم.
