که بشمرد غم جانسوز کربلای تو را

مرحوم محمدعلی مردانی، شاعر اهل بیت (ع)، قصیده‌ای درباره امام حسین (ع) سروده که این شعر در سال 1353 در کتاب «شکوه ایمان» آمده است.تو کیستی که کند مرغ دل هوای تو را
مگر زگلشن جان بشنود نوای تو را تو کیستی که پی کسب فیض جن و بشر
کنند کُحل بصر خاک زیر پای تو را تو کیستی که به مژگان کشد امین خدا
به افتخار، غبار دَرِ سرای تو را نه خضری و نه مسیحا که‌ای که خلق جهان
کشند حسرت روی فرح‌فزای تو را نبی نی‌ای تو ولی آن شهی که ختم رسل
همی «بلحمک لحمی» کند ثنای تو را تو آن حسین عزیزی که کردگار غفور
به نام خون خدا خوانده خون‌بهای تو را تو آن حسین عزیزی که داده حیّ قدیم
مقام خلد برین ارض کربلای تو را تو آن حسین عزیزی که تا به روز جزا
زمین «ماریه» دارد غم رثای تو را تو آن حسین عزیزی که بعد کشته شدن
میان لُجّه خون داده‌اند جای تو را تویی خلیل و ذبیحت علی اکبر توست
شرف زکعبه فزون‌تر بود منای تو را تو آن حسین عزیزی که میر لشکر تو
بداد دست و نداد از کف‌اش لوای تو را تو آن حسین عزیزی که برده‌اند به شام
زنان بی‌کس و اطفای بینوای تو را فغان و آه از آن دم که روی نیزه شنید
حزینه خواهر غم‌پرورت صدای تو را سر از دریچه محمل برون کشید و بدید
هلال یک شبه روی دلربای تو را کشید ناله و سر زد به چوب محمل و گفت
چو خواهرت نخرد کس به جان بلای تو را حسین من به محبان و دوستان الیم
بگو چگونه دهم شرح ماجرای تو را ایا عزیز برادر! به دشت کرب بلا
امان نبود که برپا کنم عزای تو را به گرد شمع رخ‌ات تا فدا کند سر و جان
بود محبت پروانه آشنای تو را چو نی نوا کند از سینه سوز «مردانی»
که بشمرد غم جانسوز کربلای تو را