جوان آنلاین: اتفاقی که در جریان کنفرانس خبری بعد از بازی خیبر – پرسپولیس رخ داد، داستان تازه‌ای نبود. دو سال قبل، در دوران کارتال نیز اتفاقی مشابه رخ داده بود و توهین مسئول هیئت فوتبال خرم‌آباد باعث شد سرمربی ترک‌تبار پرسپولیس به نشانه اعتراض کنفرانس را ترک کند.
گویا قرار نیست بی‌احترامی به رسانه تمام شود. این بار خبرنگاران و عکاسان سیبل توهین بودند. خبرنگاری که از کیلومتر‌ها آن‌طرف‌تر (تهران) برای پوشش خبری بازی راهی خرم‌آباد شده بود. استانی زیبا با مردمی میهمان‌نواز و دوست‌داشتنی که از صحبت‌هایشان قبل از شروع بازی مشخص بود تا چه اندازه حمایت از تیم شهر و استان‌شان برایشان مهم است، به‌طوری‌که حتی آنها که سر از فوتبال درنمی‌آوردند، صرفاً جهت حمایت سکو‌های ورزشگاه تختی خرم‌آباد را پر کرده بودند برای به تصویر کشیدن یک صحنه زیبا. اما درست برخلاف مردم خونگرم و میهمان‌نواز خرم‌آباد، مسئول هیئت فوتبال آن در کنفرانس خبری بعد از بازی چنان رفتار ناشایستی از خود بروز داد که هرچه مردم رشته بودند پنبه شد!
گاه یک رفتار از صد بیانیه و شعار گویاتر است و بیشتر به یاد می‌ماند. رفتاری که نه صرفاً حرمت یک خبرنگار که اعتبار یک شهر، استان و مجموعه‌ای را زیر سؤال می‌برد که قرار است سال‌ها میزبان فوتبال و اهالی آن باشند. دقیقاً همان اتفاقی که در کنفرانس خبری بعد از بازی خیبر با پرسپولیس رخ داد. رفتار زشت و غیرمتعارف مسئول هیئت فوتبال که قرار بود مسئول ایجاد نظم باشد، اما خود مخل آن شد. سؤال اینجاست که اگر قرار باشد خبرنگار بابت پرسیدن سؤال با تندی مواجه شود و وادار به کوتاه کردن حرفش، فلسفه برگزاری چنین نشست‌هایی چیست؟ تلخ‌تر اینکه بعد از اعتراض اصحاب رسانه، واکنش‌ها به مراتب تندتر هم می‌شود و کار به جایی می‌رسد که کادرفنی خیبر با کنایه رخصت گرفتن از خبرنگار اقدام به آغاز نشست می‌کنند. شاید، چون به درستی نمی‌دانستند نیم‌ساعت قبل از ورودشان چه اتفاقی در آن اتاق رخ داده و براساس شنیده‌هایشان قضاوت کرده بودند. عجیب نیست، هر که تنهایی نزد قاضی برود راضی برمی‌گردد. هرچند در این مورد خاص، فیلم‌های اتفاق رخ داده موجود است و هر کسی با نگاهی گذرا به آن درخواهد یافت که خبرنگار بی‌هیچ دلیل قانع‌کننده‌ای مورد بی‌احترامی قرار گرفته است.
کسی چه می‌داند، شاید آن روز، یکی از روز‌های سخت و دشوار آن مسئول بوده، اما قرار نیست بی‌هیچ دلیلی خستگی یا ناراحتی خود را سر دیگران خالی کنیم. اگر این‌طور بود شاید تارتار محق‌ترین فرد برای پرخاشگری بود، چون هم تیمش نتوانسته بود برنده بازی باشد و هم در کنفرانس شاهد یک جدال بچگانه از سوی مسئولی بود که خود مخل نظم نشست شده بود. اما سرمربی پرسپولیس کظم‌غیظ کرد. دقیقاً همان کاری که مسئول هیئت فوتبال خرم‌آباد نتوانست انجام دهد تا بار دیگر شاهد توهین به اصحاب رسانه باشیم. توهین به خبرنگارانی که در سخت‌ترین شرایط، در سرما و گرما به دنبال پوشش خبری مسابقات هستند و گاه برای تهیه این اخبار ناچارند کیلومتر‌ها را طی کنند، اما عمدتاً به جای شنیدن خسته نباشید با رفتار‌هایی مواجه می‌شوند که بی‌شک حق‌شان نیست.
