اثری که هماینک در معرفی آن سخن میرود، همانگونه که در عنوان خویش نیز آورده است، «بیانات مقام معظم رهبری درباره زندگی ســــیاسی- مبارزاتی ائمه معصومین (ع)» را در خویش دارد. این پژوهش از سوی مؤسسه پژوهشی- جهادی صهبا انجام شده و در سه حلقه نشر یافته است. تارنمای ناشر در اشاره به مضمون و محتوای این کتاب نکات پی آمده را از نظر دور نداشته است: «فصل اول کتاب انسان ۲۵۰ ساله، مروری دارد بر مهمترین اتفاقات بعد از بعثت پیامبر اکرم و مجاهدتهای آن بزرگوار در برپایی حکومت اسلامی. در ادامه به مفهوم امامت و وظایف امام در جامعه اسلامی پرداخته شده است و بعد از ذکر این مقدمات، نوبت به تبیین مفهوم مبارزه حاد سیاسی، در طول زندگی ائمه (ع) میرسد. رهبر انقلاب اسلامی ابتدا وجود چنین خط سیری را اثبات کرده و در ادامه کتاب انسان ۲۵۰ ساله، با توجه به بعضی از حوادث دوران هر یک از ائمه به بررسی و تحلیل این دیدگاه میپردازد. در بررسی سیره سیاسی- مبارزاتی ائمه، نقش دو بانوی بزرگ تاریخ اسلام، حضرت فاطمه و زینب کبری (س) بسیار دیده شده است. کتاب با فصل غایت حرکت انسان ۲۵۰ ساله، پایان میگیرد با تعریفی از مفهوم انتظار و برخی از شاخصههای جامعهآرمانی بعد از ظهور. مطالب کتاب انسان ۲۵۰ ساله، برگرفته از سخنرانیها و متون مقام معظم رهبری است. با توجه به قوت قلم ایشان، مطالعه بخشهای گردآوری شده از نوشتههای ایشان، نسبت به سایر بخشها که از بیانات معظماله است، مستلزم تفکر و بازنگری بیشتری از سوی خوانندگان میباشد. سبک ویرایش و نگارش این بخشها، با دیگر قسمتهای کتاب متفاوت است؛ مانند درج علائم اختصاری احترام ائمه مانند (ع)، (ص) و (س). ائمه ما مبارزان بزرگی بودند که در راه پیشرفت و صعود کلمه توحید و حکومت الهی فداکاری میکردند؛ زندگی این بزرگواران، با وجود تفاوتهای ظاهری، در مجموع حرکتی مستمر و طولانی بوده است که از سال دهم و یازدهم هجرت شروع میشود و ۲۵۰ سال ادامه پیدا میکند و در سال ۲۶۰ که سال شروع غیبت صغری است خاتمه پیدا میکند. مدتی بعد از انتشار این کتاب، حلقههای تکمیلی آن نیز منتشر شد. کتاب ارزشمند انسان ۲۵۰ ساله، دقیقاً برگرفته از سخنان رهبر معظم انقلاب است و نشانگر نوع دید ایشان به زندگی سیاسی و مبارزات ائمه میباشد....»
در بخشی از بیانات رهبر شهید در «انسان ۲۵۰ ساله»، چنین میخوانیم: «دو خطر عمده، اسلام را تهدید میکند که یکی خطر دشمنان خارجی و دیگری خطر اضمحلال داخلی است. انسان مىتواند در حرکت چند ماهه حضرتابیعبدالله (ع)، از آن روزى که از مدینه خارج شد و به طرف مکه آمد تا آن روزى که در کربلا شربت گواراى شهادت نوشید، بیش از ۱۰۰ درس مهم بشمارد. نخواستم بگویم هزارها درس مىشود گفت هزارها درس هست. ممکن است هر اشاره آن بزرگوار، یک درس باشد، اما اینکه مىگویم بیش از ۱۰۰ درس، یعنى اگر ما بخواهیم این کارها را مورد صحبت قرار دهیم، از آن مىشود ۱۰۰ عنوان و سرفصل به دست آورد که هر کدام براى یک امت، براى یک تاریخ و یک کشور، براى تربیت خود و اداره جامعه و قرب به خدا درس است....»
