جوان آنلاین: به نقل از روابط عمومی دانشگاه تهران، دکتر محمد حسین امید در نخستین جلسه شورای دانشگاه تهران در سال ۱۴۰۵، با ذکر اینکه در فاصله بین دو جلسه شورای دانشگاه، کشور دچار جنگ تحمیلی قدرتهای سلطهگر قرار گرفت و آسیبهای معنوی و مادی بزرگی به کشور وارد شد، گفت: گفت: این جنگ نابرابر و تحمیلی که در میانه مذاکرات آغاز شد، متأسفانه خسارتهای بزرگی به کشور وارد کرد. در رأس این خسارات، شهادت رهبری معظم انقلاب (قدس سره) و جمع زیادی از مسئولین، فرماندهان، مجاهدان جنگ و مردم عادی و بطور خاص پنج دانشجوی شهید و دو استاد برجسته دانشگاه تهران، شهیدان دکتر علی لاریجانی دبیر شورای عالی امنیت ملی و دکتر سید کمال خرازی رئیس شورای راهبردی روابط خارجی بود. این خسارتهای معنوی به هیچ وجه قابل جبران نیست. در کنار این خسارتهای معنوی، خسارتهای مادی عظیم و تخریب زیرساختهای اقتصادی، نظامی و غیرنظامی کشور نیز رخ داد که انشاالله با همت و تلاش مردم و مسئولین جبران خواهد شد.
به گزارش ایسنا، وی گفت: مهمتر از همه چیز در این جنگ، این بود که بزرگی ملت ایران عیان شد و اکنون نیز مذاکرات، پشتوانهای جز این ملت و بزرگی و عظمت حضور این ملت مبعوث ندارد. در واقع علاوه بر همه دستگاهها، دولت و نیروهای نظامی، مردم نقش اصلی را در جنگ داشتند که این از برکات نظام انقلاب اسلامی و رهبری انقلاب در همه دورانهاست.
رئیس دانشگاه تهران هم چنین گفت: اگر به حوادث جنگ و روند امور بنگریم، چهار رکن این امر را مدیریت کرد: انتخاب رهبری معظم پس از شهادت رهبر شهید توسط خبرگان رهبری، فرماندهان و نظامیان ما که میدان را هدایت کردند، مردم و شاهکار حضور آنها در خیابان و در نهایت دولت که بسیار خوب شرایط اقتصادی را در دوره بحران مدیریت کرد. ما باید قدردان همه باشیم، بخصوص مردم عزیز و همیشه در صحنه که نقش اساسی در این زمینه داشتند.
رئیس دانشگاه تهران در مورد وضعیت امور اجرایی، آموزشی و فعالیتهای دانشگاه در دوره جنگ گفت: تعطیلی حدود دو ماهه دانشگاه، عدم حضور دانشجویان و استادان، مشکلات جنگ و مسائل جانبی، موارد متعددی را در مورد فعالیتهای جاری و عادی دانشگاه ایجاد کرد. ناگزیر شدیم فعالیتها را مجازی و با لحاظ مجموع شرایط عمومی کشور، طوری اداره کنیم که کمترین آسیب به کیفیت وارد شود. اکنون نیز اگر جنگ ادامه یابد، باید همه برای ادامه فعالیتها با قید کیفیت به صورت مجازی آماده باشیم؛ اگر صلح قطعی شود، باید برای آموزش حضوری آمادگی کامل داشته باشیم و در صدد جبران آسیبهای کیفی هم برآییم و اگر هم وضعیت آتشبس تمدید شود باید به شکل فعلی و البته با جدیت بیشتر ادامه دهیم که فعالیت دانشگاه با اختلال مواجه نشود؛ به هر حال تاکید دانشگاه بر کیفیت آموزشی است، چه بر اساس شرایط حضوری و چه مجازی.
امید در خصوص وضعیت دانشجویان که در مرحله آمادگی برای دفاع هستند، گفت: دانشجویانی که نیازمند کار آزمایشگاهی هستند، با هماهنگی استاد خود، میتوانند به صورت حضوری به کار آزمایشگاهی خود ادامه دهند. همچنین با تلاشهای صورت گرفته توسط معاونت دانشجویی دانشگاه، دانشجویانی که تا پایان شهریور آمادگی دفاع از پایاننامه یا رساله خود را دارند و نیازمند کار آزمایشگاهی و کارگاهی هستند، با لحاظ ضوابط و مقررات میتوانند از خوابگاه هم به شکلی که تعریف میشود استفاده کنند. سایر دانشجویان که نیازمند کار آزمایشگاهی نیستند، به صورت مجازی کار خود را پیگیری کنند و دانشگاه نیز همراهی خواهد کرد تا بتوانند در اولین فرصت دفاع کنند.
رئیس دانشگاه تهران در خصوص نحوه کمک دانشگاه به دولت در دوره پساجنگ نیز گفت: اگر فرض کنیم جنگ به هر نحو خاتمه یابد، تازه با مسائل و مشکلات جدی مواجه خواهیم شد که باید در کشور به آنها رسیدگی کنیم. سال بسیار سختی به لحاظ اقتصادی در پیش خواهد بود و همه باید این مسئله را جدی بگیریم و از دانشگاه شروع کنیم. در عرصه عمومی، دانشگاه وظیفه و مسئولیت اجتماعی مهمی دارد و اکنون بهترین زمان برای ایفای این نقش است. ما چالشهای بسیاری بعد از جنگ خواهیم داشت: مسائل اقتصادی، مسائل عمرانی و بازسازی، مسائل اجتماعی، مسائل مهم حقوق بینالمللی و منطقهای، مسائل مهم سیاسی، مسائل محیط زیستی و امنیت غذایی، مسائل اجتماعی و روانشناسی که همه اینها از تبعات جنگ است و باید همه ما در دانشگاه برای دوران پساجنگ و کمک به دولت آماده شویم تا بتوانیم این نقش را به خوبی ایفا کنیم. البته ما این آمادگی را از همین الان اعلام میکنیم و در برخی حوزهها از جمله آئین نامه بازسازی ساختمانهای خسارت دیده، این کار با محوریت دانشگاه صنعتی شریف و همکاری ۱۵ دانشگاه بزرگ کشور آغاز شده است.
امید در پایان با اشاره به موضوع افزایش حقوق و مزایای اعضای هیأت علمی و کارکنان گفت: دانشگاه تهران در یک سال گذشته در کارگروههای مختلف مربوط به موضوع، حضور جدی داشته و تا پایان سال هم این پیگیری ادامه داشته است. در همه جلسات موضوع کارکنان در کنار موضوع اعضای هیأت علمی دیده شده بود، ولی به هر حال بخشهایی از دولت با این استدلال که قرار است موضوع کارکنان بطور ویژه در سال جدید بررسی و کار ویژهای برای آنها انجام شود، این بخش را مستثنی کردند. ما البته در عین پیگیری اصل موضوع، با حذف بسیاری موارد در دانشگاه و صرفهجویی در بسیاری موارد، سعی کردیم این اختلاف را موقتاً از طریق کمکهای رفاهی جبران کنیم تا موضوع به صورت اساسی حل شود.
