«رژیم سفاک و کودککش صهیونیستی و این آمریکای جنایتکار و خونخوار حتی به مراکز ورزشی ما هم رحم نکردند؛ چرا که ورزشگاه آزادی و ورزشگاه شهرستان لامرد را هدف قرار دادند و در این مسیر بیش از ۵۰ شهید ورزشکار را به شهادت رساندند. حدود ۳۵ تا ۶ مکان و فضای ورزشی مورد تخریب و حمله قرار گرفته است، این اقدامات نشاندهنده روحیه خونخواری و جنایتکاری آنهاست.»
این را میرجلیلی رئیس بسیج ورزشکاران کشور میگوید. این روزها بهتر میتوان نسل امروز ورزشکارران کشور را مجاب کرد که چرا نزدیک نیم قرن است از مواجهه با نمایندگان این رژیم سفاک سر باز میزنیم. اطلاعات و ارقامی که میرجلیلی میدهد را بگذارید کنار جنایتهای دیگر این رژیم تا کاملا متوجه ماجرا شوید.
امروز وقت داشتن یک دیپلماسی قوی ورزشی است. یک دیپلماسی قوی با کلی سند و مدرک که ثابت میکند رژیم کودککش و جعلی فقط و فقط به خونریزی فکر میکند و در این راه حتی به اماکن ورزشی و فرهنگی و آدمهای آنها هم رحم نمیکند.
این روزها شعار نخنما شده «روح المپیک» هم دیگر کارساز نیست که اگر بود شاهد دهانهای بسته کمیته بینالمللی المپیک و فدراسیونهای جهانی ورزش در مقابل این حجم از وحشیگری و تخریب اماکن ورزشی و شهادت ورزشکاران ایران نبودیم.
این دیپلماسی امروز تبدیل به مطالبه ورزشکاران ایران از مسئولان ورزش کشور شده، که به هیچ عنوان نباید با اهمال و کمکاری روبهرو شود. ورزش ایران این فرصت مغتنم را بعد از جنگ تحمیلی ۱۲ روزه هم داشت، اما آن را از دست داد ولی امروز که ددمنشی رژیم سفاک و جنایتکار صهیونیستی بر همه روشن شده که حنی نسلهای آینده ورزش ایران هم خوب درک کردهاند با چه انساننماهایی روبهرو هستند جای هیچ تامل و سستی نیست و باید کار را تمام کرد.
سکوت مجامع بین المللی ورزش و همراهی برخی از آنها با این جنایتکاران نشان از آن دارد که بر خلاف تمام آنچه تا امروز ادعای ان را داشتهاند ورزش از سیاست اصلا هم جدا نیست و این موضوع فقط وقتی مطرح است که منافع خودشان در خطر باشد. پس در یک کلمه امروز که دشمن دشمنی خود را عیانتر از همیشه به ما نشان میدهد جای درنگ نیست که برای احقاق حق ورزشکارانمان در میادین جهانی یک دیپلماسی قوی را در پیش بگیریم.
