سکوت، سکوت و سکوت؛ این تنها کاری است که مجامع بینالمللی ورزش طی دو هفته و چند روز گذشته در مورد حملات وحشیانه آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران انجام دادهاند.
منظورمان همان مجامعی است که وقتی پای منافع اربابانشان وسط باشند به راحتی تحریم و تنبیه میکنند، ولی طی این مدت خفه شدهاند. مثل بقیه مثل گندهشان که سازمان مسخره ملل است.
مهدی علینژاد دبیرکل کمیته ملی المپیک این روزها در نشستهای آنلاین تحت عنوان کنشگری حقوقی ورزش در قبال آثار جنگ بر اماکن ورزشی شرکت میکند و البته به قول خودش خوب میداند که تاثیرپذیری مجامع ورزشی از قدرتهای جهانی هر تلاشی را بیهوده میکند.
علینژاد میگوید: «ایران گزارش جنایات آمریکا و رژیم صهیونیستی در تخریب اماکن ورزشی که به شهادت چندین ورزشکار منجر شده را ارسال و پیگیری میکند.»
دبیرکل کمیته ملی المپیک از لابی هم حرف میزند، یک کار درست برای به کرسی نشاندن حرف حق کشورمان. حق گرفتنی است، نباید دست از تلاش برداشت، باید لابی کرد و این مجامع ساکت و ساکن را به حرکت وا داشت. باید حقمان را بگیریم و این کار فقط با تلاش و پیگیری محقق میشود.
این روزها باید از مردم یاد گرفت، مردمی که برای احقاق حقشان قدمی به عقب برنمیدارند و به میدان آمدهاند. مردمی که تا بدست آوردن پیروزی میدان را خالی نمیکنند.