جوان آنلاین: داغ شهادت دانشآموزان میناب هنوز تازه است. دیروز، بسیاری از کودکان و نوجوانان، با کولههای رنگی و غمی سنگین، در راهپیمایی روز قدس شرکت کردند. آنها آمدند تا یاد شهدای دانشآموز میناب را گرامی بدارند. برخی از آنها با جثههای کوچک، پرچم به دست، شعارهای کوبنده میدادند؛ آمدند تا بگویند جان دانشآموزان مینابی و کسانی که مظلومانه و بیدفاع شهید میشوند، در میانشان خالی است.
هنوز از یادها نرفته است که در همان ساعات اولیه نخست جنگ تحمیلی، مدرسه دخترانه در میناب در جریان حمله امریکا و اسرائیل، دو بار مورد هدف قرار گرفت و ۱۶۵ نفر از دانش آموزان به شهادت رسیدند. این واقعه به عنوان بزرگترین کشتار دختران در یک مدرسه در تاریخ ثبت شده و خون آنها، چهره دشمنان ایران را واضحتر عیان کرده است.
جای خالی دانشآموزان مینابی
بسیاری از دانشآموزان باصلابت فارس، به نیابت از دختران مدرسه میناب، با لباس فرم مدرسه و کولهپشتیهایشان در راهپیمایی قدس شرکت کردند. چنین پوششی از لباس رزم، صدها برابر تأثیرگذارتر و گویاتر بود. آنها آمدند تا معادلات دشمن را برهم بزنند؛ دشمنانی که البته مدعی حمایت از کودکان، خانوادههایشان و حقوق بشر هستند!
یکی از دانشآموزان حاضر در راهپیمایی درباره حضور خود گفت: «آمدهام که یاد همکلاسیهای شهیدم زنده بماند. خون آنها، اراده ما را محکمتر میکند. آنها بیگناه و بیدفاع به شهادت رسیدند و جرمشان فقط تحصیل بود. امروز جای خالیشان در پشت نیمکتهای مدرسه حس میشود.»
نوشتههایی برای فرشتههای آسمانی
دانشآموزان تهرانی هم آمده بودند. یکی از آنها که کوله پشتی صورتیاش را بر دوشش انداخته بود، در این رابطه توضیح داد: «امریکا بدون هیچ توجیهی به کودکان بیگناه حمله کرده، اما نمیدانسته از آنها، دانشآموزان مینابی جدیدی در شهرهای ایران به وجود آمده که پشت نظام و ملتشان ایستادهاند.»
یک دانشآموز هم بر کوله پشتی مدرسه خود نوشته بود: «امریکای جنایتکار انتقام دانشآموزان مینابی را میگیریم.»
**در مقابل، خشم و انزجار از عاملان این جنایت نیز بنرها و پلاکاردهایی در دست دانشآموزان بود**. در این میان، پلاکاردی با مضمون «نابودی اسرائیل، فصل جدید کتابهای تاریخ خواهد شد»، بیش از همه خودنمایی میکرد.
کیفهای خاک گرفته
پارک معلم کرمانشاه نیز میزبان اجتماع بزرگ دانشآموزان و فرهنگیانی بود که در فضایی آمیخته از اندوه و افتخار، یاد و خاطره دانشآموزان شهید مدرسه شجره طیبه میناب را گرامی داشتند. در این مراسم که با حضور گسترده و پرشور دانشآموزان، معلمان و خانوادههایشان برگزار شد، شرکتکنندگان ضمن ابراز همدردی با همسنوسالان داغدیده خود در میناب، انزجار خود را از جنایتهای رژیم کودککش صهیونیستی و حامی امریکایی آن فریاد زدند.
آنچه این اجتماع را بهشدت تأثرانگیز کرده بود، چیدمان نمادین و تکاندهنده فضای اصلی مراسم بود. در پشت جایگاه، قابهایی سیاه رنگ مزین به تصاویر شهدای دانشآموز میناب خودنمایی میکرد. در کنار آن، یک تخته سیاه بر زمین افتاده بود و در اطرافش آجرها و گچهای پراکندهای به چشم میخورد که یادآور فرو ریختن سقف مدرسه بر سر دانشآموزان معصوم بود.
در بخش دیگری از این فضا، چندین میز و نیمکت شکسته و واژگون شده قرار داده شده بود که روی هر کدام، یک شاخه گل، یاد و خاطره صاحبان اصلی خود را زنده نگه داشته بود. در میان این فضای غمزده، تخته سیاه دیگری قرار داشت که روی آن خطاب به دانشآموزان شهید نوشته شده بود: «در آینده میخواستید چکاره شوید؟» و هر یک از حاضران، آرزوی قلبی خود را روی آن نوشته بودند؛ یکی «مهندس»، دیگری «پزشک»، آن یکی «معلم» و دیگری «دانشمند». این صحنه، دل هر بینندهای را به درد میآورد.
دانشآموزانی که کوله صلح حمل کردند
راهپیمایی روز قدس در اردبیل نیز جلوههایی زیبا از حضور دانشآموزان با لباسهای فرم و کولههای مدرسه به تصویر میکشید. دانشآموزان استان اردبیل به یاد این شهدا امروز در راهپیمایی روز قدس با کولههایی که حاوی صلح، امنیت، مهر و محبت کودکانه است، به میدان آمدند و در حالی که فریاد خشم «مرگ بر امریکا و مرگ بر صهیونیسم» سر میدادند، این اقدام جنایتکارانه و وحشیانه رژیمهای ستمکار روزگار را محکوم کردند و از سازمانهای جهانی و بینالمللی خواستند تا این دو رژیم را مجاب به پاسخگویی در برابر افکار عمومی و جهانی کنند.
تعدادی از این دانشآموزان با چشمانی گریان از بیرحمی رژیم صهونیستی اعلام نفرت کردند و در قالب غرفههایی، نقاشیها و کاردستیهای خود را تقدیم کودکان مظلومی کردند که در میناب به شهادت رسیدند.
در میدان شریعتی اردبیل نیز در یک نمایشگاه عجیب عکسها و تصاویری از این شهدا کیفها، کتابها و کولههای این دانشآموزان به خون کشیده شده در معرض دید گذاشته شده تا نمودی از این جنایت بیشرمانه سردمداران کفر باشد.
درس وطن در نیمکتهای خونی
بیرجند هم بخشی از مسیر راهپیمایی را به یادمان دانشآموزان میناب اختصاص داده بود. در گوشهای از میدان قدس، برپایی یک چیدمان هنری و مفهومی، نگاه هر رهگذری را به خود خیره و دلها را روانه مظلومیت دانشآموزان وطن میکرد؛ بازسازی نمادین «مدرسه میناب» با نیمکتهایی که به رنگ سرخ خون آغشته شده بودند، تصویری عینی از سبعیت دشمنان در هدف قرار دادن کانونهای علم و دانایی را پیش چشم شهروندان مجسم کرد.
در کنار این نیمکتهای شکسته و خونی، راوی برنامه با صدایی لرزان، اما استوار «درس امروز وطن» را برای جمعیت مشتاق تدریس میکرد، درسی که سرفصلهای آن، نه از کتابهای معمولی، بلکه از متن حماسههای ملی و ایثار شهدای دانشآموز بیرون آمده بود. او با بیانی حماسی، برای حاضران واگویه میکرد که چگونه دشمن بزدل، کلاسهای درس را به مقتل فرشتگان کوچک بدل کرده تا شوق دانستن و عشق به میهن را در دل نسل نو خاموش کند.
این حضور پرشکوه، تنها گوشهای از راهپیمایی روز قدس به یاد کودکان مظلوم مینابی بود. در ایلام، بوشهر، گرگان، یزد، تبریز و دیگر نقاط کشور نیز بسیاری از دانشآموزان، به یاد شهدای مظلوم مدرسه «شجره طیبه» در راهپیمایی جهانی قدس شرکت کردند و خشم خود از ظلم صهیونیستی را به جهان نشان دادند. این تصاویر، یادآور عهدی است که نسل به نسل در دل ایرانیان میماند، عهدی برای پاسداشت خون فرشتگان میناب و امید به روزی که عدالت و صلح بر سرزمین فلسطین و سراسر جهان برقرار شود.
