بلاتکلیفی آفت بزرگ ورزش است و این واقعیت مهم را بیش از همه مدیران ارشد ورزش باید درک کنند. در ورزش ما به رغم شعارهای قشنگ و تکراری که از مسئولان میشنویم، تصمیمات همان مسئولان عملاً ورزش را به سمت بلاتکلیفی و غرق شدن در بحرانهای داخلی سوق میدهد.
چند سالی است که روند ابطال مجامع انتخاباتی فدراسیونها با شکایت نامزدها سرعت و شدت بیشتری به خود گرفته، تا جایی که بسیاری از رشتههای مهم، مدالآور و مادر نیز اسیر این بحران شدهاند. در گذشته دورتر شاکیان از حربه شکایت به فدراسیونهای جهانی استفاده میکردند و با حمایتهای خارجی رأی تعلیق فدراسیونها را میگرفتند، ولی در این سالها بیقانونیها و عدم رعایت مفاد اساسنامهها آنقدر واضح و راحت بوده که دیگر نیازی به شکایتهای بینالمللی نیست و نامزدهای معترض شکایتشان را از طریق دیوان عدالت اداری پیگیری میکنند و میتوان ادعا کرد اکثر این شکایتها نیز نتیجهای جز ابطال انتخابات برگزار شده نداشته است.
دوومیدانی بهعنوان یکی از رشتههای پرمدال، گسترده و مادر هم به تازگی در باتلاق ابطال انتخابات افتاد و حالا باید دید در مدت زمان اندک باقی مانده تا بازیهای آسیایی آیچی – ناگویا، وزارت ورزش چه تدبیری برای مدیریت این بحران میاندیشد. البته اظهارنظر جدید اسبقیان، معاون توسعه ورزش قهرمانی وزیر ورزش خود گویای همه چیز است: «تلاش ما بر این است مجامع انتخاباتی فدراسیونها سالم برگزار شود.»
پرونده شکایت مجمع فدراسیون دوومیدانی ۱۹ ماه طول کشیده و اینکه چرا بررسی شکایات در محاکم قضایی و اعلام رأی از سوی دیوان عدالت تا این اندازه طولانی و فرسایشی است را باید مسئولان مربوطه جواب بدهند. اینکه چرا جامعه انتخاباتی با این حجم از بیقانونی، بیتوجهی به اساسنامهها و مشکل برگزار میشود را نیز باید از وزارت ورزش پیگیری کرد. معلوم نیست چند انتخابات دیگر باید باطل شود و چند فدراسیون و رشته دیگر باید اسیر سوءمدیریت و بلاتکلیفی شوند تا بالاخره وزارتخانه به خودش بیاید.
باطل شدن مجمع انتخاباتی بدون در نظر گرفتن رشته، نشانه جدی و خطرناکی از سوءمدیریت در سطح کلان ورزش است. وزارت ورزش هنوز پس از گذشت سالها نمیتواند مجامع را بدون مشکل و ایراد قانونی برگزار کند. ایرادات به قدری فاحش هستند که هر نامزد شکست خوردهای اگر اراده کند و حوصله پیگیری داشته باشد، بدون شک حکم ابطال را خواهد گرفت. نامزدی که مشکل پرونده قضایی دارد یا با مشکل نداشتن سابق مدیریتی کافی مواجه است، چطور میتواند در انتخابات شرکت کند و پیروز هم شود؟ صلاحیت این فرد چطور تأیید شده یا بهتر است بگوییم اصلاً تأیید صلاحیت او آمده یا نه؟ دوومیدانی سال سختی پیشرو دارد و تا قبل از این نیز همهجور حاشیهای را به خود دیده، فقط مانده بود رئیسش مجبور به ترک صندلی شود. در صورت تأیید حکم صادره چارهای جز معرفی سرپرست جدید وجود نخواهد داشت و این یعنی ورود دوومیدانی به یک دوره بلاتکلیفی جدید و معلوم نیست چه زمانی ثبات به این فدراسیون بازگردد. فدراسیونهای دیگر نیز وضعیت بهتری ندارند؛ عدم برگزاری انتخابات یک طرف و ترس و نگرانی از ابطال آنها طرف دیگر. فدراسیون کاراته که تازه بعد از یکبار ابطلال انتخابات، تابستان رئیسش انتخاب شده همچنان در خطر ابطلال دوباره قرار دارد.
این نابسامانیها حاصل برگزاری بیضابطه و بدون در نظر گرفتن قوانین است. وزارت ورزش متولی اصلی فدراسیونها باید جوابی قانعکننده به این حجم از ابطالها داشته باشد، نه اینکه معاون وزیر هر بار با بیتفاوتی در موردش حرف بزند و آن را ساده جلوه دهد. انتخابات فدراسیونها برگزار میشود تا رشتهها و تیمهایشان با مدیریت و تفکر جدید اداره شوند، نه اینکه همین مسئله خود دردسر جدید ایجاد کند و گریبان تیمهای ملی و ورزشکاران را بگیرد.
