جوان آنلاین: کمتر اتفاق میافتد که پیشکسوتان عرصه رسانه در کشور آنطور که باید مورد تقدیر و تجلیل قرار بگیرند. تجلیل از یونس شکرخواه، پیشکسوت رسانه از این منظر میتواند یک سنتشکنی باشد و مسیر را برای اتفاقات دیگری از این دست باز کند.
«یونس شکرخواه در عرصه رسانه، رفتار و زندگی شخصی، قلب و زبانش یکی است که این خود تعریف رسانه است.» این جملهای است که سجاد عزیزیآرام، مدیر کانون زمستان اخیراً در مراسمی که به منظور تقدیر از پیشکسوت عرصه رسانه برگزار شد، بر زبان جاری کرد.
وی با اشاره به برگزاری بزرگداشت چهرههایی، چون محمد سریر، ژاله علو، شمس لنگرودی و پرویز پورحسینی گفت: امروز شاهد مراسم بزرگداشت یونس شکرخواه هستیم. او به دور از هیاهو، فردی بسیار مؤثر است که در مدت زمان حضورش در کانون زمستان اتفاقات مهمی را در بخش رسانه رقم زدهاست.
در بخش دیگری از این مراسم، هادی خانیکی عنوان کرد: هفته پیش سالگرد درگذشت قیصر امینپور بود. هر سال همه با هم میرفتیم و امسال با همسرم به دیدار قیصر رفتیم. امروز صبح نزد دکتر شفیعی کدکنی بودم و گفتم فکر میکنم یک نفر به دعوت شما جواب رد دادهباشد و آن پدر قیصر امینپور بود که قبول نکرد امینپور در تهران دفن شود و او در گتوند دفن شد. به وی گفتم امروز دیدم شهر بوی قیصر را گرفته و نام کوچه کنار منزل او را «تنفس صبح» گذاشتند.
وی ادامه داد: اگر کسی شعر نداند و نفهمد، ارتباطات را نمیداند و نمیفهمد، زیرا مخاطب او، ایرانی و اهل شعر است. شعر در ارتباطات، کار آمار و جدول علم را میکند. شکرخواه مردی منعطف است. وقتی در روزنامه کیهان بودیم، از سوی یک چهره ملی دعوت شدیم آن چهره به پدر همسرش خیلی تکریم میکرد، شکرخواه گفت اگر قرار باشد ازدواج کنم و اینگونه شوم، هیچوقت ازدواج نمیکنم و حتی نامه نوشت و امضا کرد. یونس شش ماه بعد ازدواج کرد! البته من نامه مکتوب نوشته شکرخواه را داشتم که گم کردم.
شکرخواه همیشه خودش است
در ادامه نیز حجتالله ایوبی در سخنانی عنوان کرد: همه عناوین در جلوی نام یونس شکرخواه سر تعظیم فرود میآورند. او از تجلیل به دور است، اما معتقدم نیاز داریم ستارههای آسمان ایران را به جوانان معرفی کنیم. همه ما از غم حرف میزنیم و امیدوارم شادی به ما برگردد. همیشه با خودم میگویم چطور است که آدمی تا این حد موفق میشود و دشمن و حسود ندارد؟ او هیچوقت دنبال نام و نان نبوده و نیست. شکرخواه، افراد و چیزهایی را میبیند که دیگران نمیبینند. او خودش است.
در بخش دیگری از این مراسم فریدون صدیقی اظهار کرد: بعضی اسم هستند و بعضی رسم؛ یونس شکرخواه رسم است. او را از کیهان میشناسم، پر از رنج و تلخکامی و شعفکامیهای بسیار است و همچنان برنا و کنجکاو. او یک راز گفته شدهاست و نامکشوف. به مناسبت پنجاهمین سال تولد او یادداشتی نوشتم که در بخشی از آن آمدهبود: شکرخواه همانی است که بود، مهآلود و بارانی بیحب و بغض؛ همانی که ۲۳ سال پیش دیدم و رنگینکمان جوانی را حفظ کردهاست.
سید فرید قاسمی نیز در این مراسم گفت: درباره دکتر شکرخواه بسیار گفته و نوشتهام، اما حق مطلب ادا نشدهاست؛ او وسیع و عمیق است و در بینش و منش، انسان به تمام معناست. سکوتمندی باوقار و مداراورزی بهبودخواه است. نانوشتههای او غنیتر از انتشاراتش است. در دنیا مرسوم است که استادانی با این مرتبه علمی و دانش تجربی، در مراکز تربیت مدرس علوم ارتباطات و رسانه، روزنامهنگاری و فرهنگستانهای مرتبط حفظ میشوند، ولی در اینجا اینگونه نیست. آمر و عامل بازنشستگی او باید بداند که مهره نمیتواند جای چهره را بگیرد. در این مملکت باید به فکر بود. نباید گذاشت عرصه از انسانهای کارآمد و خدوم تهی شود.
روز آمد، بذلهگو و زلال
مجید رضاییان نیز اظهار کرد: شکرخواه روزآمد، بذلهگو و زلال است. همه باید بگوییم شاگرد اساتیدی، چون شکرخواه بودهایم. گاه حواسمان پرت میشود و قدر گنجینهها را نمیدانیم. سعی نکنیم این گوهرها را به حاشیه برانیم. روزنامهنگاری ما با شکرخواه تعریف میشود.
