هانگژو دو هفته بعد از پایان بازیهای آسیایی حالا میزبان چهارمین دوره رقابتهای پاراآسیایی است؛ رقابتهایی که ما ایرانیها برخلاف بازیهای آسیایی از همان شروع آن انتظار کسب مدال داریم.
بچههای جانباز و توانیاب ایران در طول تمام سالهای گذشته ثابت کردهاند با تلاش، استقامت و پشتکار فراوان خیلی بهتر از ورزشکاران سالم راه مدالآوری و کسب افتخار برای ایران را میدانند. اصلاً این بچهها عادتمان دادهاند به اینکه همیشه آن بالاها باشند و همیشه مدال درو کنند.
در سه دوره گذشته خوش درخشیدهاند و تا جایی پیش رفتهاند که با شایستگی تمام در دوره گذشته ژاپن همیشه مدعی را جا گذاشتند و روی سکوی سوم جدول ردهبندی نهایی ایستادند و حالا میخواهند در هانگژو باز هم همان کار را تکرار کنند. بچههای جانباز و توانیاب ایران تمام این نتایج را در شرایطی کسب کرده و میکنند که به لحاظ امکانات و شرایط آمادهسازی قابل مقایسه با رقبای خود نیستند، اما برخلاف خیلی از آنهایی که فقط مدعی هستند فعل خواستن را بهدرستی صرف میکنند.
حالا کاروان «فرزندان ایران» هانگژو را پیش رو دارد؛ جایی برای اثبات دوباره تواناییهای ورزشکاران توانمند جانباز و توانیاب ایران و البته این بار کار سختتر از هر زمان دیگری است. طی چند سال گذشته مشکلات چند برابر شده، هر چند تلاش مسئولان کمیته ملی پاراالمپیک باعث شده است این معضلات و مشکلات به حداقل ممکن برسد، اما با وجود این فاصله ورزشکاران کشورمان با رقبا این بار شاید بیشتر از هر زمان دیگر باشد، البته به تمام اینها باید اضافه کنیم موضوع مندرآوردی اعزام کیفی به مسابقات را که خود میتواند بخش زیادی از قدرت مدالآوری کاروان ورزش کشورمان را کاهش دهد. پاراآسیایی جایی است برای قدرتنمایی آنهایی که تصور میکنیم دچار نقص هستند، اما آنها با تلاش خود در تمام عرصههای جهانی و بینالمللی ثابت کردهاند حتی از تمام مدعیان سالم ورزش ایران هم سرآمد هستند و میتوانند چشمها را خیره کنند. با وجود این بحث اعزام کیفی کاروان به هانگژو بازهم مانند تیغی در گلوی ورزش از سوی مسئولان مطرح شده تا دوباره شاهد آن باشیم که برخی کت و شلوارپوشها و برخی آدمهای دائم السفر در هانگژو حضور داشته باشند، اما ورزشکار، مربی و آنها که مؤثرند با شعار اعزام کیفی در ایران باقی بمانند.
این اوضاع و احوال کاروانی است که از امروز تلاش خود را برای قدرتنمایی در ورزش آسیا آغاز میکند؛ «کاروان فرزندان ایران»؛ کاروانی که یک ایران چشم به قهرمانی و مدال آوری آنها دارد؛ کاروانی که میدانیم با وجود تمام مشکلات باز هم همه را شگفتزده میکند و باز هم جایگاهی در خور نام و شأن ایران به دست میآورد، پس منتظر درخشش بچههای پرتوان ایرانزمین باشید و از مدالآوری آنها و اهتزاز پرچم پرافتخار ایران در هانگژو لذت ببرید.
در این میان البته باز هم جای خالی یک نفر خیلی احساس میشود؛ سیامند رحمان که یادمان نمیرود مثل پاراالمپیک برای پاراآسیایی هم مدال طلایش را کنار میگذاشتیم. در جاکارتا و در دو دوره قبلی هم همین همینطور بود. در پاراالمپیک توکیو جایش خالی بود و حالا در هانگژو هم جای خالیاش احساس میشود؛ جای خالی کسی که لبخند فراموشنشدنیاش هیچگاه از ذهنمان پاک نخواهد شد.
