جوان آنلاین: خطری جدی از بیخ گوش پرسپولیس گذشت. هیئت مدیره سرخپوشان که در طول این فصل منفعل نشان داده بود، در پی مخالفت جدی با استعفای سرمربی تا حدودی خیال هواداران تیم را آسوده کرد، هرچند که داستان مشکلات این تیم همچنان پابرجاست.
وعدههای پوچ و عقد قراردادهای هنگفت با آپشنهای بیمنطق از سوی مدیرعاملی که به گفته خود آه در بساط ندارد، کار دست پرسپولیس داد و چیزی نمانده بود داستان برانکو و کالدرون برای یحیی گلمحمدی هم تکرار شود که مخالفت اعضای هیئت مدیره باشگاه با استعفای یحیی اوضاع را بهطور موقت آرام کرد.
تصمیم جدی
قهر و آشتیهای یحیی گلمحمدی آنقدر تکرار و تکرار شده که دیگر کمتر کسی است که نداند این حربه سرمربی پرسپولیس برای رسیدن به خواستههایش و تحت فشار قرار دادن مدیریت باشگاه است. امسال، اما یحیی رویهای متفاوت را در پیش گرفته بود، شاید، چون به وضوح میدید که قانون سقف بودجه تا چه اندازه دست مدیران باشگاه را در پوست گردو قرار داده است. برای او به عنوان سرمربی قانعکننده نبود که مدیریت باشگاه نتواند نفرات مدنظرش را جذب کند، اما حداقل میدانست که اینبار نه بهانههای صدمن یک غاز که قانون دست درویش را بسته و اجازه نمیدهد آنطور که میخواهد در فصل نقل و انتقالات تاخت و تاز کند. شاید به همین دلیل بود که سرمربی سرخپوشان برخلاف دو سال قبل به جای قهر کردنهای پیدرپی ترجیح داده بود مشکلات را به گوش مدیریت برساند و چندین مرتبه نیز بابت مطالبات بازیکنان نوتیسهای جدی به درویش داده بود، اما بیتوجهی مدیرعامل پرسپولیس به اخطارهای جدی یحیی سرانجام او را بر آن داشت بهطور جدی چمدانهایش را برای ترک پرسپولیس ببندد.
تنها عکسالعمل بهموقع
تصمیم یحیی اینبار جدیتر از این حرفها بود که بتوان آن را به قهر و آشتیهای همیشگی او تعبیر کرد. شاید به همین دلیل هم بود که بعد از رفتن یحیی از ایران، اعضای هیئت مدیره به شکلی دستپاچه از نوتیسهای سرمربی اظهار بیاطلاعی کردند و درویش نیز مدعی شد که همان روز اخطار یحیی را دریافت کرده بود. هرچند که درویش بعد از سفر گلمحمدی هم به جای دلجویی از سرمربی تیم ترجیح داد از موضع قدرت سخن بگوید و برای تبرئه خود توپ را به زمین نهادهای نظارتی بیندازد، اما هیئت مدیره دریافته بود که عدم پادرمیانی میتواند شرایط سرخپوشان را پیچیدهتر از آنی کند که هست، به همین دلیل هم صراحتاً با استعفای یحیی مخالفت کرد! این شاید تنها عکسالعمل بهموقع هیئت مدیره منفعلی بود که از ابتدای فصل هیچ ردپایی از آن در اتفاقات رخ داده در پرسپولیس دیده نشده بود.
اخطارهایی که جدی گرفته نشد
سرمربی پرسپولیس شش مرتبه بابت عدم پرداخت مطالبات دو سال گذشته به باشگاه اخطار کتبی داده بود و همین کافی بود تا بسیاری تصمیم ناگهانی یحیی به ترک پرسپولیس و سفر بیمقدمه به دوبی را ناشی از مشکلات مالی بخوانند. حال آنکه دلخوری یحیی از مدیریت باشگاه تنها به عدم دریافت مطالبات خود و بازیکنان محدود نمیشد. برآورده نکردن انتظارات سرمربی تیم در فصل نقل و انتقالات یحیی را آزرده کرده بود، اما بیتردید آنچه صبر او را لبریز کرد، جذب مهاجم خارجی بدون مشورت سرمربی بود. اقدام غیرحرفهای درویش این تصور را ایجاد کرده بود که در فصل نقل و انتقالات نه قوانین دست و پاگیر فدراسیون، بلکه موارد دیگر مانع از برآورده شدن خواستههای سرمربی شده و بعد از بازی با گلگهر که با بردی شیرین و همچنین دریافت کاپ سوپرجام همراه بود، بهترین فرصت برای یحیی بود تا تصمیمی را که گوشه ذهنش داشت عملی کند. تعطیلی لیگ به دلیل حضور تیم ملی در تورنمنت اردن بهترین فرصت برای یحیی بود که بدون ضربه زدن به پرسپولیس این تیم را ترک کند، اما شاید او تصورش را هم نمیکرد بازیکنانی که این فصل همواره با صحبتهای او لب به اعتراض باز نکردند، بعد از رفتن یحیی تصمیم به اعتصاب بگیرند. یحیی بارها طی این فصل پای درددل بازیکنان نشسته بود و هر بار در پی آرام کردن تیم به باشگاه بابت حل و فصل مشکلاتی که عمدتاً هم مالی بودند، تذکر داده بود.
یحیی جایی نمیرود
یحیی که قبل از سفر به دوبی حاضر نشده بود در جلسه هیئت مدیره باشگاه شرکت کند، در بازگشت دوباره به تمرین پرسپولیس تأکید کرده بود تصمیم او بستگی به اتفاقاتی دارد که در جلسه هیئت مدیره رخ میدهد. هیئت مدیره برای حضور او در جلسه صبح روز گذشته نیز دعوت به عمل آورده بود، اما یحیی با این بهانه که با ارسال نامه فسخ به باشگاه، سرمربی تیم نیست که در جلسه هیئت مدیره شرکت کند از حضور در این جلسه سرباز زد. با وجود این هیئت مدیره با تصمیم او مبنی بر استعفا موافقت نکرد، خبری که درویش، مدیرعامل سرخپوشان نیز آن را تأیید کرد: «تمام اعضای هیئت مدیره متفقالقول مخالفت خود را با نامه فسخ قرارداد یحیی اعلام و تأکید کردند که او همچنان مستحکم کارش را ادامه میدهد.»
مدیرعامل پرسپولیس که بیتردید مقصر اصلی اتفاقات اخیر است در پاسخ به این سؤال که اگر یحیی با وجود مخالفت هیئت مدیره همچنان بر مواضع خود پافشاری کند، تأکید کرد: «نه، دست خودش نیست. گلمحمدی برای پرسپولیس است. اینجا میماند و جایی هم نمیرود.»
واقعیت محض
قهر و آشتیهای یحیی طی چند سال گذشته چنان نخنما شده بود که صدای پیشکسوتان تیم را هم درآورده بود. اینبار، اما حق با سرمربی بود، حتی اگر باز هم راهی که در پیش گرفته و تصمیمش به جدایی اشتباه بود. درویش مدعی است که باشگاه برای پرداخت مطالبات بازیکنان به منابع مالی دسترسی نداشته است، اما سؤال اینجاست که چرا درویش با وجود جیب خالی قراردادهایی اینچنین سنگین و با آپشنهایی بسته که در هیچ منطقی نمیگنجد! حرف یحیی هم اینبار همین است؛ وعدههای پوچ و توخالی! سرمربی سرخپوشان به درستی به این مسئله اشاره میکند که اگر آقایان جیبشان خالی بود، چرا متعهد شدند و چنین قراردادهایی را بستند. در واقع ضعف فوتبال ایران همین مسئله است؛ اینکه آقایان به اصطلاح مدیر اقدام به عقد قراردادهایی کنند که هیچ منطقی پشت آن نیست، اما به قراردادهای پرایراد خود نیز پایبند نیستند و همین مسئله است که همواره دردسرساز شده است. چرا باید آپشنهایی در قراردادها گنجانده شود که باشگاه پولی برای پرداخت آن ندارد، حال آنکه وقتی پای قراردادی امضا میشود، طبق قانون باید به آن متعهد بود، حتی اگر آن قرارداد بر اثر بیتدبیری یک مدیر بیهیچ منطقی بسته شده باشد.
