هرچه شاعر از دانش موسیقایی برخوردار باشد، در شعرش موفق است و باعث پدید آمدن وزنی درونی در شعرش میشود.
به گزارش «جوان»، یوسفعلی میرشکاک، شاعر و پژوهشگر در هشتمین جلسه از فصل اول سلسله گفتارهای زیباییشناسی زبان فارسی با اشاره به اینکه شاعران به واسطه یادگیری عروض تا حدودی به موسیقی واقف میشوند، گفت: راز موفقیت حافظ، دانش موسیقی اوست و مقام شاعری او به دانش موسیقیاش هم ارتباط دارد. این تسلط حافظ بر موسیقی در ترکیببندی شعر و الفاظ شعرش بسیار مؤثر بوده است. موسیقیدانی رودکی نیز باعث شد او در شعر به این مقامی که دارد، برسد.
این شاعر به پنهان شدن هنرهای تحریم شده، چون موسیقی در شعر شاعران کلاسیک فارسی اشاره کرد و گفت: جماعت شاعران و خوشنویسان ما، هنرهای تحریم شدهای، چون موسیقی را در آثارشان تبدیل به پدیدهای دیگر کردند. وی فاصلهگیری از سادگی و فطرت در هر هنری را به زیان هنرمند دانست و افزود: موسیقی فطریترین هنرهاست و همانطور که میدانید موسیقی شرق و غرب در همه جای جهان اجرا میشود، ولی وقتی پای کلام به میان میآید دیگر وضع فرق میکند.
این پژوهشگر با اشاره به پرداخت شاعران به مضامین شعر شاعران دیگر گفت: اگر شاعری مضمونی از شاعر دیگر را بگیرد و بهتر به آن بپردازد مقبول است. کمااینکه حافظ این کار را زیاد کرده و از مضامین شاعرانی، چون خواجویکرمانی، اوحدیمراغهای و حتی عبید زاکانی استفاده کرده است.
میرشکاک ادامه داد: در عالم شاعری هر شاعری مضمونی را بهتر بیان کند، آن مضمون در واقع متعلق به اوست و هنر، کار کردن با مصالح دیگران است، مثل حافظ که با مصالح ساختمانی دیگران قصر میسازد. حافظ بارها به بازنویسی دیوان شمس تبریزی پرداخت، اما یکی از هنرهای او این است که میداند اگر وارد وزن صوفیانه شود شکست خواهد خورد.
