کتاب «اسرائیلی که من دیدم؛ نه صلح، نه حرف اضافه!» حاصل مشاهدات عاطف حزین (خبرنگار مصری) است که در سال ۱۹۹۶ به فلسطین اشغالی سفر کردهاست. او هم در شهرهای صهیونیستنشین (از قبیل تلآویو) هم در شهرهای فلسطینینشین (مانند غزه) حضور یافتهاست. او که به تعبیر خودش برای «شناخت آینده روند صلح» راهی سرزمینهای اشغالیشدهبود، در طول سفر، هم با شخصیتهای سیاسی فلسطینی و غیرفلسطینی و هم با مردم عادی دیدار و گفتگو داشته و مشروح این گفتگوها را در کتاب خود درج کردهاست. به این ترتیب، با خواندن کتاب او، شناختی دقیقتر از آنچه در سرزمینهای اشغالی میگذشت، به دست خواهیم آورد.
در کتاب «اسرائیلی که من دیدم؛ نه صلح، نه حرف اضافه!» به این نکته اشاره شده برای کسانی که در صحنه جنگ حضور دارند (اعم از جنگ نظامی، سیاسی، فرهنگی یا اقتصادی) یکی از مهمترین مسائل، شناخت دشمن است. «دشمنشناسی» از حیاتیترین کلیدهای موفقیت در نبرد به شمار میرود و این بر کسی پوشیده نیست. آنچه اهمیت این کتاب را بیشتر میکند، این است که «دشمنشناسی» تبدیل به کلیدواژهای شده، برای کسانی که بعضاً در پی ارضای غریزه «خیالبافی» یا حتی غریزه «فحاشی» خود هستند! نگاهی به «بعضی» از کتابهای دشمنشناسی نشان میدهد که در این آثار، بسیاری از دوستان، یا دستکم افراد بیطرف، «دشمن» تلقی شدهاند و از آن گذشته، در شناخت آنها هم تنها چیزی که رخ نداده، «شناخت» است.
در کتاب، سخنان کسانی را میخوانیم که در همان سالها دل به صلح دادهبودند و رؤیای صلح به ملت خود میخوراندند و حالا با گذشت ۲۰ سال به خوبی میتوان دید آیا آن حرفها و وعدهها حقیقت داشت و تحقق یافت یا آنکه عشری از اعشار محقق نشد و اهمیت این مسئله از آن رو است که هنوز و همچنان برخیها عیناً همان وعدهها را به فلسطینیهای دیگر میدهند. خواندن این کتاب آینهای است که نشان میدهد آن وعدهها تا چه حد امکان تحقق دارند و تا چه پایه باید به آنها دل بست.
این کتاب توسط وحید خضاب از نویسندگان و مترجمان پرکار عرصه مقاومت ترجمه و انتشارات شهید کاظمی آن را در ۱۹۲صفحه و قطع رقعی منتشر کردهاست.
