سریال تلویزیونی برف بیصدا میبارد، جزو آن دسته از آثار نمایشی است که بازپخش آن اخیراً از شبکه آیفیلم به اتمام رسید. مجموعهای که از ابتدا تا انتها مبتنی بر فضایی کاملاً تیره و تار و غمآلود روایت میشد، بهطوری که گویی نویسنده و کارگردان بر سر نخندیدن و سرخوش نبودن از کاراکترها و فضاسازیها برای کسب یک رکورد در تاریخ آثار نمایشی در حال رقابت بودند و جالب است که این غم افراطی در داستان و فضاسازی چیزی است که مختص سریالسازی در تلویزیون ایران است و تقریباً در هیچ مجموعه نمایشی خارجی این روند ثابت افسردگی در سریال به چشم نمیخورد، چراکه زندگی واقعی بهطور عادی با غم و شادی توأم است، نه صرفاً با یکی از این دو!
غمآلود بودن سریال برف بیصدا میبارد، موضوعی است که الیکا عبدالرزاقی، بازیگر پرتوان آثار نمایشی نیز به آن اشاره کرده است. این بازیگر در گفتگو با ایسنا با بیان اینکه شاید در سریال برف بیصدا میبارد فضای غم بارز بود، میگوید: «گاهی به من گفته میشد که چرا سریال پر از غم و گریه و زاری بود.»
به اعتقاد عبدالرزاقی، ایده طولانیتر شدن این سریال در نطفه خفه شده است، اما او اشارهای به چرایی این موضوع نمیکند! با این حال میتوان از گفتههای این بازیگر حدسهایی زد و به سرنخهایی هم رسید؛ اینکه شاید مدیران سازمان پس از پخش قسمتهای زیادی از این اثر و درک دیرهنگام غلبه فضای غمبار آن متوجه این آفت و آسیب و تأثیر روانی آن بر جامعه شده و به این نتیجه رسیدهاند که جلوی ضرر را از هر کجا بگیریم، سودآور است.
با این حال عبدالرزاقی عنوان میکند: «برف بیصدا میبارد، سریال پرمخاطبی بود. همیشه بر سر این موضوع بحث بوده که سریالهای طولانی و پرقسمت برای مخاطب جذاب است و اگر قصه هم کشش داشته باشد، آن را دنبال میکنند و میبینیم که چندین سال است در شبکههای خارجی و حداقل در شبکههای ترکزبان مردم سریالهای طولانی را دنبال میکنند. این اتفاق برای برف بیصدا میبارد هم افتاد، اما چیزی که این امکان را میسر میکرد، بودجه، امکانات و حمایت بود. اتفاقی که این سریال از آن بسیار رنج برد، این بود که بودجه و امکانات بسیار کمی داشت، در نتیجه نصفه و نیمه ماند. با وجود اینکه متن ۷۰ قسمت از آن آماده بود، اما امکان ساخت ادامه آن در تلویزیون به وجود نیامد.
بهزعم این بازیگر، سریال برف بیصدا میبارد شروعی بود برای اینکه مخاطبان به تلویزیون بازگردند و اینکه شاید بخواهند انتخاب وطنی برای سریالهای طولانی داشته باشند، ولی خب در نطفه خفه شد و امکان اینکه ادامه پیدا کند برایش فراهم نشد.
عبدالرزاقی این روزها در قالب مجموعهای در حوزه کودکان با عنوان «فوفو مسافری از کامادو» نیز به ایفای نقش پرداخته که از شبکه نمایش خانگی در حال پخش است. مجموعهای که هم در قالب طنز ساخته شده و هم مخاطب گسترده و مهم کودک را هدف قرار داده است. فارغ از اینکه این اثر چقدر برای قشر کودک مناسب است باید گفت برخلاف تلویزیون که علاقه خاصی به تولید و پخش سریالهای غمآلود با داستانپردازیهای بیمورد دارد در عرصه نمایش خانگی شاهد تولید سریالهای رنگارنگ در قالبهای متنوع کمدی، ملودرام و تجربه ژانرهای دیگر هستیم که این روند میتواند به ریزش مخاطب تلویزیون و اقبال به سمت شبکه نمایش خانگی منجر شود. موضوعی که به نظر میرسد مدیران صداوسیما باید برای اصلاح آن چارهای بیندیشند.
