«زینب زینب زینب، کنز حیا زینب، کان وفا زینب/ زینب زینب زینب، درد آشنا زینب، غرق بلا زینب.»
صدبار اگر گوش کنیم سیر نمیشویم. به دل نشست و به همان اندازه در دلها ماندگار شد. نوحهای که مدیح خوان آن وصیت کرد با آن به خاک سپرده شود. حاج سلیم مؤذنزاده بیش از شش دهه با حنجرهای استثنایی، گوش و دل علاقهمندان را نوازش داد و سرانجام در سن ۸۰ سالگی دعوت حق را لبیک گفت.
وی چندی قبل از فوت خود در مراسمی در وصیتی به اردبیلیها از آنها خواست او را با نوای «زینب زینب» تشییع کنند و سپس برای تدفین به جوار بارگاه امام رضا (ع) در مشهد مقدس انتقال دهند. استاد سلیم مؤذنزاده اردبیلی در سال ۱۳۱۵ شمسی در شهر اردبیل دیده به جهان گشود. وی فرزند شیخ عبدالکریم مؤذنزاده اردبیلی نخستین مؤذن رادیوی ایران و برادر رحیم مؤذنزاده اردبیلی از مؤذنان معروف ایران است. وی علاوه بر زبان ترکی- آذربایجانی، به زبان فارسی و عربی نیز تسلط داشته و به نوحهسرایی در این زبانها نیز معروف بود. اعجاب و توانایی بیوصف در اجرای برنامههای گوناگون مداحی، نوحهخوانی، مولودخوانی، اذان و قرائت قرآن مجید از دوران نوجوانی وی را در ردیف یکی از مطرحترین افراد جهان در این رشتهها قرار داد. وی بهطور متوسط روزانه پنج ساعت از عمر خود را صرف مداحی کرده و بیش از ۲ هزار عنوان نوار کاست مربوط به برنامههای او از زمان پیدایش ضبطصوت تاکنون موجود است و اذان معروف وی در دستگاه ماهور خوانده شده است. اساتید فن نام استاد سلیم مؤذنزاده اردبیلی را همردیف استاد عبدالباسط در زمینه مداحی و جزو عجایب روزگار دانستهاند بهطوری که وی بیش از پنج ساعت در اوج میخواند و بیش از ۱۵ ساعت پیدرپی مداحی میکرد که در نوع خود بینظیر است. صدای گیرا در خانواده مؤذنزاده اردبیلی موروثی بوده و همه فرزندان و نوادگان مرحوم شیخ فرج، این موهبت الهی را از او به یادگار دارند. شیخ فرج پدربزرگ سلیم مؤذنزاده اردبیلی، قدیمیترین مؤذن کشور است که اطلاعات مختصری از وی موجود است. مرحوم سلیم مؤذنزاده اردبیلی، در گفتوگویی میگوید: رحیم و من و دیگران اگر اذان گفتهایم و دلهای مردمان مؤمن را منقلب کردهایم، به مدد انفاس پاک نبوی است و توجهات ویژه اهلبیت و امام حسین (ع). او میگفت: نهتنها سالخوردگی هیچ تأثیر سوئی در صدای او نداشته، بلکه صدایش و طنین آوایش روز به روز رساتر هم شده و گوهر تجربه نیز بدان افزوده شده است. او همه را مدیون و مرهون دلسپردگی به مرام حسینبنعلی میدانست. سلیم مؤذنزاده درباره صدای خوش و موسیقی گفته است: «صدای خوش یک امر موروثی در خانواده ما بود. ابوی در عزای حسین نوحه میگفت و نوحه میخواند، اما چیزی که او را در درجهای برتر قرار میداد، آشنایی کامل وی به موسیقی است.»
سلیم مؤذنزاده به دوران همراهیاش با استاد تاجالشعرا اشاره میکند. وی همچنین میگوید: «استاد یحیوی همسایه ما بودند. ما در مکتب ایشان نکتهها آموختهایم، من بیشتر اوقات با ایشان بودم و شعرهای ایشان را میخواندم. شعر «هنده» را نخستینبار من خواندم و برای خواندن آن بیشتر از ۴۰۰ صفحه کتاب مطالعه کردم تا بدانم واقعیت تاریخی و دینی آن چه بوده است!»
آن مرحوم درباره آرزوی خود میگفت: از خدا میخواهم همه را به راه راست هدایت کند و آرزویم این است که سیدالشهدا (ع) شافع شیعیان حقیقیاش باشد و ما را هم شفاعت کند.
