با اینکه از گردشگری به عنوان صنعتی اشتغال آفرین و درآمدزا نام برده میشود و هر کدام از مسئولان که فرصت صحبت کردن در مورد این صنعت را به دست میآورند از مزایا و ظرفیتهایش به جای نفت نطق میکنند، اما در عمل هیچ کاری صورت نمیگیرد و انگار همه نشستهاند تا با حلوا حلوا کردن دهان شیرین شود. مهم نیست در مورد کدام نقطه از ایران صحبت کنیم، چون تا حرف گردشگری به میان میآید یک جمله تکراری به گوش میرسد و آن هم اینکه «زیرساختهای لازم برای توسعه گردشگری در این شهرستان مهیا نیست.» شهرستان اردستان بهدلیل تعدد بناهای تاریخی، بسیار مستعد گردشگری بوده و بناهای تاریخی و میراثی همچون مسجد جامع، قنات دو طبقه، کاخ سرهنگآباد، کاروانسرای ظفرقند و نظایر آن از مکانهایی هستند که میتوان در جهت گردشگری از آنها بهره برد. اما در بیان میزان توجه و برنامهریزی برای شکوفایی صنعت گردشگری در این منطقه همین بس که بدانیم در سال گذشته فقط ۳۰ میلیون تومان اعتبار به آن اختصاص یافت.
اصفهان، منطقهای که در هر قدمش طلا ریخته و شهرهای تاریخی این استان هر کدام گزینهای مناسب برای جهانی شدن هستند.
اردستان یکی از همین مناطق است که با آب و هوای گرم تابستانیاش میتواند پذیرای هزاران گردشگر داخلی و خارجی باشد.
تاریخ باستانی شهر و وجود بناها و اماکن دیدنی این منطقه زیبای اصفهان بیانگر حضور اساتید و معماران و هنرمندان برجسته و بزرگی است که آثارشان قرنهاست در دل شهر میدرخشد.
ناشناخته بودن اردستان برای اردستانیها
شهرستان اردستان به دلیل طبیعت چهار فصلی که دارد و وجود مناطق کویری و کوهستانی بهگونهای که میتوان با چند ساعت رانندگی از یک منطقه کوهستانی به کویر رفت، یک استعداد خوب از لحاظ طبیعی بهشمار میرود. پوشش گیاهی، حیات وحش غنی و قنوات بسیار متعدد باعث میشود که صنعت گردشگری بهخصوص گردشگری اکوتوریسم روستایی در منطقه اردستان تقویت شود، اما متأسفانه ظرفیت اقامتگاههای بومگردی روستایی در این منطقه ضعیف بوده و اقامتگاههای بومگردی و هتلهای سنتی در شهر نیز محدود است.
اما این تمام ماجرا نیست. مسجد جامع اردستان که توسط معمار مشهور، «استاد محمود اصفهانی» ساخته شده یا قنات دو طبقه «مون» که میتوان آن را بهعنوان یکی از بینظیرترین قناتهای ایران و جهان معرفی کرد، چون تنها قنات دو طبقه در جهان است. همچنین مسجد جامع زواره که بر اساس اسناد و مدارک تاریخی موجود، اولین مسجد چهار ایوانی ایران است که در دوره سلجوقی ساخته شده است در کنار کویر تلشیطان با هزارو ۳۱۱ کیلومتر مربع مساحت و طول ۵۷ کیلومتر که با تاغزارها شروع شده و بعد از آن رملها و شنزارها به چشم میخورد، بخش مهمی از داشتههای این شهرستان به شمار میآیند که متأسفانه هیچ آوردهای برای آن ندارند. یکی از دلایل معرفی نشدن اردستان به ایرانیان و جهانیان، ناشناخته ماندن ظرفیتهای گردشگری آن است.
این اتفاق آنقدر ناخوشایند است که سرپرست اداره میراث فرهنگی اردستان هم میگوید: «در سطح شهرستان حتی فرزندان ما گاهی اوقات از ظرفیتهای گردشگری و بناهای تاریخی این منطقه بیاطلاع هستند که در این راستا بخشنامهای به ادارات آموزش و پرورش ابلاغ شده تا بتوانیم دانشآموزان را با بناهای تاریخی شهرستان آشنا کنیم تا بهعنوان یک سفیر برای معرفی به دیگران باشند.»
نرگس بهشاد در خصوص اعتبارات زیرساخت گردشگری در شهرستان، ادامه میدهد: «اعتبارات زیرساخت گردشگری بیشتر برای محوطههای تاریخی، مجتمعهای خدمات بینراهی و نظایر آن تخصیص پیدا میکنند و در سال گذشته حدود ۳۰ میلیون تومان اعتبار داشتیم که برای تابلوهای معرفی آثار تاریخی و راهنمای گردشگری داخل شهرستان در نظر گرفتیم.» به هرحال جاذبههای تاریخی و طبیعی اردستان بسیار غنی است و میتوان با برنامههای اکوتوریسم، کویرنوردی و طبیعت گردی به این منطقه رونق بخشید و با عملیاتی کردن حرفهایی که هزاران بار شنیده شدهاند، حداقل یکبار به صنعت گردشگری بها داده شود و در کنار گردشگران داخلی، گردشگران خارجی هم به این منطقه سفر کنند.