دیروز برخی رسانهها و کانالها در شبکههای اجتماعی مواضع دو سال اخیر «جوان» درباره مختارنامه را ضد و نقیض قلمداد کردند، با این عبارات که «جوان» در گزارش سال گذشته از بازپخش هر ساله سریال مختارنامه در ایام محرم انتقاد و امسال در گزارشهایی از بازپخش آن دفاع کرده است. باید گفت انتقاد سال گذشته «جوان» درباره مختارنامه که در قالب یک گزارش مطرح شده بود، ناظر به پخش مجدد نبود، بلکه سمت و سوی گزارش به این موضوع اختصاص داشت که عاشورا میتواند دستمایه سریالهای فاخر زیادی باشد و اینکه صداوسیما در یک سریال متوقف مانده و نتوانسته طی ۱۲ سال اثر تازهای تولید کند، قابل انتقاد است. در یادداشت جدید که یادداشت میهمان بود نیز روزنامه جوان ضمن احترام به سلایق مختلف دست به انتشار آن زد که معتقد است بازپخش سریال فاخری مثل مختارنامه خوب و بلا اشکال است.
اساساً عاشورا مضمونی است که ظرفیتهای کمنظیری برای تولید اثر دارد. برای مثال یکی از مهمترین رمانهای نوشتهشده در کشور با نام «نامیرا» اثر فاخر «صادق کرمیار» سالهاست به رغم وعدههای زیاد تبدیل به یک اثر نمایشی فاخر نشدهاست. پس از مختارنامه رسانه ملی میتوانست روی تولید آثار عاشورایی دیگری سرمایهگذاری کند. هر چند تولیداتی شکل گرفت، اما به د لیل ضعف فنی و تکنیکی نتوانست با مخاطب ارتباط درستی برقرار کند. حقیقت ماجرا این است که پدیده انقلاب اسلامی بیش از هر چیز خودرا وامدار واقعه عظیم عاشورا میداند و هیچ حقیقتی به اندازه عاشورا در ایجاد انقلاب تأثیرگذار نبودهاست. انقلابی که در مردمیبودن آن شکی نیست و همین مردم هر ساله مطالبه بازپخش مختارنامه را دارند.
درباره گزارش سال گذشته «جوان» که در همین صفحه منتشر شد این توضیح نیز لازم است که روح کلی مطلب مذکور در انتقاد از ساختهنشدن آثار فاخر عاشورایی جدید بود. برخی آثار خوب تاریخ سینما را میتوان دهها بار تماشا کرد و هر بار نکته تازهای درباره آن کشف کرد. از این منظر مختارنامه برای شیعیان به مثابه یک روضه عمل میکند. این رسمی است که از دیرباز در میان خانواد ههای ایرانی وجود داشتهاست. اثر خوب نمایشی هیچگاه تکراری نمیشود و هنر متعالی هیچ زمانی جذابیت و تازگیاش را از د ست نمیدهد. نسلها یکی پس از دیگری میآیند و تماشای آثار فاخر قدیمی برای این نسلها هیچگاه فروکش نخواهد کرد.
