سید حکیم بینش، شاعر افغانستانی با بیان این مطلب در ویژهبرنامه «روایت عاشورا در شعر و ادب پارسی» در رابطه با شاعران و شعر آیینی در کشور افغانستان گفت: در دهههای اخیر با ظهور نسل جدید شاعران، چشماندازهای روشنتری پیش روی شعر معاصر افغانستان دیدهشد؛ شاعرانی مثل محمدکاظم کاظمی و سیدابوطالب مظفری و بسیاری دیگر که امروز نام و آوازهای در میان فارسیزبانان دارند، خوش درخشیدند و خدمات ارزندهای به زبان و ادبیات فارسی کردند.
سید حکیم بینش ادامه داد: اگر بخواهیم در مورد شعر آیینی بحث کنیم، لازم است بگوییم که شاعران افغانستانی از میان خانوادههای مذهبی برخاستهاند، بنابراین طبیعی است که بخشی از اشعارشان را شعر آیینی تشکیل بدهد. حتی کسانی که شیعه نیستند برای امامان شیعه شعر گفته اند. مثلاً خلیلالله خلیلی، شاعر نامآور معاصر برای امام رضا (ع) میسراید، نام قهار عاصی را شاید بعضی از دوستان شنیدهباشند. او هم از برادران اهل تسنن است، اما اینگونه دست توسل به دامان امام علی (ع) میزند: «من و ذکر نام تو یا علی که کشانیام به هدایتی / مگر از چشم تو عنایتی برساندم به ولایتی» یا درباره امامحسین (ع) میسرایند: «تاریخت خون مرد به دامان کربلا/ سجاده شد زمین بیابان کربلا»
این شاعر افغانستانی در ادامه افزود: وقتی درباره شعر آیینی افغانستان بحث میشود، معمولاً نامهای بزرگانی مثل علامه سیدکاظم بلبل مشهور به بلبل کابلی و علامه سید اسماعیل بلخی به ذهن میآید. از شخصیتهایی که قصیدههای بسیار فاخری دارند، علامه بلبل است. علامه بلخی، بزرگترین شاعر مذهبیسرای افغانستان است. دیوانش پر است از اشعاری که برای بزرگان دینی و بخصوص شخصیتهای کربلا سرودهاست. او در اشعارش مثل سخنرانی هایش با افکار انقلابیاش مردم را بیدار میکرد و به مبارزه میطلبید. او به عاشورا نه به حیث یک واقعه که یک دانشسرا و یک آموزشگاه و یک مکتب نگاه میکرد.
سید حکیم بینش تصریح کرد: چهره بعدی که میتوانیم نام ببریم، محمدکاظم کاظمی است. تقریباً همه اشعارش در راستای فرهنگ دینی است.
