دبیر جشنواره بینالمللی فیلم حوا میگوید: «معتقدم در آثار ساختهشده درباره زنان، در سالهای اخیر، افت محتوایی داشتهایم؛ در دهههای ۱۳۶۰ و ۱۳۷۰ تصویر زن در سینمای ما مطلوبتر بوده و موضوع خانواده به صورت جدیتر در آثار سینمایی به نمایش درآمدهاست. هنوز هم سریالهایی مثل «خانه سبز»، «همسران»، «دنیای شیرین دریا» و «آینه» را از یاد نمیبریم. این سریالها روایتهای تمیز و درستی از زنان داشت و تعریف دقیقتری [از]خانواده و زندگی مطلوب را ارائه میداد.»
باید گفت این نگاه به تولیدات گذشته سینما و تلویزیون نادرست و غیردقیق است، چه اینکه مثلاً در سریال همسران مخاطب شاهد ترویج زندگی آپارتمانی، خانوادههای بدون بچه (بر اساس تئوری استکباری فرزند کمتر، زندگی بهتر) و به طور کلی حقنه نگاه تهرانیزه شده به زندگی و خانواده بود که ترویج این مؤلفهها در مقایسه با شرایط کلی جامعه ایرانی در دهه ۷۰ بر اساس الگوهای غلط و ضد خانواده محسوب میشدند. در واقع اگر قرار است مقایسهای بین تولیدات امروز و گذشته از سوی دبیر جشنواره حوا صورت بگیرد، باید همراه با آسیبشناسی آنها باشد، نه اینکه صرفاً به ترسیم و تذکر نکات مثبت آنها باشد، چه اینکه اساساً چنین رویکردی غیرعلمی و نادرست است. یا برای مثال سریال تلویزیونی آینه در همان اواسط دهه ۶۰ در حال تخطئه نگاه سنتی به جایگاه زن در خانواده بود، سریال دهه هفتادی پدرسالار، شورش یک عروس مقابل پدر شوهر مستبد را برجسته میکرد و در سریال مسافری از هند، مرد خانواده درگیر دوهمسری بود.
البته موضوع امیدوارکننده در اظهارات دبیر جشنواره «حوا» این بخش از صحبتهای اوست که تأکید میکند: «جشنواره حوا با همراهی همه نهادهایی که ما را در برگزاری این جشنواره یاری کردند، تلاش کرد دغدغههای محتوایی را جایگزین بیزینس سینمایی بکند.»
این نکته همان موضوعی است که اهمیت فوقالعاده و زیاد این جشنواره و همچنین نیاز جامعه به تقویت نگاه و تولیدات سینمایی و تلویزیونی بر اساس راهبردهای آن را بیش از پیش میکند و لازم است که همه دستگاهها و بخشهای مرتبط ضمن همافزایی در تسهیل راهبردهای مسئولان این جشنواره، برنامهریزیهای لازم را برای تولید آثار متکثر و شریف با محوریت زن و خانواده تراز ایرانی با در نظر گرفتن الزامات و نیازهای آینده آن انجام دهند و آنها را عملیاتی کنند.
از امیدهایی که نسبت به راهاندازی جشنواره فیلم «حوا» در بین دلسوزان عرصه فرهنگ و هنر و دغدغهمندان حوزههای خانواده و جامعه در حال ریشه گرفتن است، انتظار بازتعریف جایگاه زن و خانواده در تولیدات سینما و تلویزیون است. البته مقایسه و وارد کردن هجمه به تولیدات امروز مدیوم سینما و تلویزیون و تعریف و تمجید از آثاری که دهه ۷۰ در همین عرصه ساخته میشدند، از سوی دبیر این جشنواره قطعاً رویکرد و برداشتی اشتباه است، چراکه نه تولیدات دهه ۷۰ در تمجید و تقدیس خانواده و زن ایرانی بود و نه آثاری که امروز ساخته میشود، بلکه همه این آثار نیازمند بازتعریف و طراحی و تبیین راهبردهای واقعبینانهای بر اساس نیازها و الزامات آینده هستند.
اوضاع فشل و غیرقابل پذیرش تولیدات سینمایی و حتی تلویزیونی که در رابطه با فضای زن و خانواده ساخته و پخش میشوند، باعث نگرانی عمیق و البته بجای افراد آگاه و دلسوز جامعه شدهاست چه اینکه اغلب آثار ساختهشده در این حوزه هیچ تناسب و قرابتی با خوانش ایرانی- اسلامی و موضوع جایگاه مقدس خانواده در سابقه تمدنی و فرهنگی کشورمان ندارند.
