رادیو فرانسه گفته است: «رپ در دهه ۷۰ جوانانی بودند که در فرانسه با موسیقی به حکومت اعتراض میکردند. حالا ماههاست فرانسه درگیر تظاهرات مردمی شده است، اما تعداد کمی از رپرها از اعتراضکنندگان حمایت میکنند که جای سؤال دارد و اینکه چگونه میتوان این سکوت آنها را توجیه کرد.»
آنچه رادیو فرانسه به آن اشاره میکند شاید ریشه در این واقعیت داشته باشد که رپرهای امروز در فرانسه تحت تأثیر رسانههای بزرگ هستند و مثل دهه ۷۰ خود را عصیانگر و انقلابی قلمداد نمیکنند. در واقع رپرها حالا دیگر تحت کنترل شدید دولتها هستند و رسانهها بیش از قبل روی آنها نفوذ دارند.
در ادامه تحلیل رادیو فرانسه آمده است: «در میان این همه آشفتگی و اعتراضات برخلاف انتظار موسیقی رپ فرانسوی موضع منفعلانه و ضعیفی گرفته است. البته بعضی از آنها مثل بووبا در شبکههای اجتماعی پیامهایی دادهاند، اما بهطور کلی روح شورش و اعتراضی که در جمعیت فرانسه وجود دارد در دنیای رپ پژواک واقعی پیدا نکرده است. باید دید چرا واکنشها اینقدر کم و رپ سکوت اختیار کرده است؟! از بازرس هری گرفته تا کاریس و استفان کینگ همگی معتقدند هر کسی یک عقیده دارد. این مسئله در عصر پیشرفت و توسعه که همه میتوانند از طریق شبکههای اجتماعی با جهان مرتبط شوند بیشتر صادق است. زمانی بود که همه، نظرات خود را در کافیشاپ، اغذیهفروشی یا هنگام صرف غذای خانوادگی بیان میکردند، اما اکنون از طریق توئیتر، اینستاگرام یا اسنپچت نظرات بیان میشود و در این دنیای بزرگ ناهماهنگ برخی ترجیح میدهند افراد متخصص به جای آنها صحبت کنند. این بهطور بالقوه درباره رپرها هم صدق میکند که در نبود آگاهی سیاسی واقعی ترجیح میدهند سکوت کنند تا اینکه اشتباه بگویند. این قابل ستایش است، حتی اگر بتوان آنها را مورد انتقاد قرار داد که از نفوذ و موقعیت خود برای بیان نظر استفاده نمیکنند. همینطور میتوان به کسانی استناد کرد که در شبکههای اجتماعی هدف یک عمل را درست نمیدانند؛ بنابراین میتوانیم بفهمیم که چرا بعضی نمیخواهند درباره این موضوع اظهارنظر داشته باشند.»
رسانه دولتی فرانسه در ادامه افزوده است: نبود حس مشروعیت، حتی میتواند مانع هنرمندانی شود که اعتقادات واقعی دارند و مشتاق بیان نظرات خود هستند. مثلاً فیانسو سال گذشته انتقادات خودش را مقابل دوربینهای فرانس ۲ مطرح کرد: «من دوست دارم هنرمند باشم، دوست دارم چیزهای خوبی به مردم ارائه دهم. نمیدانم میتوانم مواضع سیاسیام را مطرح کنم یا نه. احساس نمیکنم که به خودم تعلق دارم.» بر همین اساس است که از جنبشها و تظاهرات به یک دلیل ساده حمایت نمیکنند. آنها فکر نمیکنند که این شیوه اعتراض در برابر نهادهای ناشنوا و دولت کور تأثیر داشته باشد. البته میتوانیم آنها را سرزنش کنیم که بهطور ملموستر خود را متعهد به جامعه نمیدانند، اما بعضی افراطهای اخیر هم ما را وادار میکند همه چیز را در نظر بگیریم که بهتر است یک خواننده رپ سکوت کند تا اینکه اخبار جعلی و دروغ یا هر محتوای دیگری را برای میلیونها نفر پخش کند که نهتنها هدف دفاعی را پیش نمیبرد، بلکه روی آتشی نفت میریزد که قابل کنترل نیست. با این حال مواردی هم وجود دارد، مانند اورلسان که در آخرین آلبوم، خودش را یک شهروند آشفتهحال در جامعه معرفی کرد. او رک و پوستکنده اعتراف میکند که نمیداند چگونه خود را در این جایگاه قرار دهد، چون به بخشی از موضوع اعتراضات تسلط ندارد، بهخصوص هنگامی که درباره اصلاحات بازنشستگی صحبت میکند. برای همین رپرها به دلایل مختلفی که ذکر شد در بیان نظرات خود مردد هستند.
