بنرها و بیلبوردهایی که با بدترین کیفیت چاپ روی پررفتوآمدترین معابر تهران قرار گرفتهاند، گویی قرار است مخاطب را تشویق به فرزندنیاوردن کنند، چرا که یک ضد تبلیغات تمام عیار هستند. ظلم دیگر این بیلبوردها این است که مردها در این تصاویر بیکیفیت و کدر اغلب ریش دارند و زنان چادری هستند. انگار طراحان قصد دارند به مخاطب القا کنند صرفاً یک قشر در ایران مخاطب این بنرها هستند و فرزندآوری صرفاً وظیفه قشر مذهبی و حزباللهی است.
در جهانی که دیگر همه تبلیغات به سمت انتقال پیام به شکل غیرمستقیم میروند، تبلیغات مستقیم همراه با پرهیز از گرافیک و طراحی مناسب خود میتواند یک دهنکجی آشکار به موضوع فرزندآوری باشد. امروزه و از دیرباز طراحیهای شهری برای تبلیغات بیش از هر زمان دیگری به سمت استفاده از هنر گرافیک رفتهاند و با زبان روز با مردم سخن میگویند و بیلبوردهای شهرداری تهران فقط میتواند یک ضد تبلیغ جانانه برای فرزندآوری محسوب شود.
عطیه همتی، فعال رسانهای در رابطه با تأثیر تبلیغات محیطی و گلدرشت و مستقیم فرزندآوری از سوی دستگاههایی مثل شهرداری به «جوان» میگوید: اینکه یک پوستر یا بنر چقدر توان اثرگذاری در مسئله مهمی مثل بچهدار شدن و فرزندآوری دارد خودش بحث مجزایی است، ولی قطعاً میتوان گفت که چنین مسئلهای نمیتواند برای فرزندآوری در بین زوجهای جوان علقهای ایجاد کند. چه اینکه این مسئله با مباحث پیچیده و متنوع اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی همراه است و با یک عکس خانوادگی که نمونه آن در آلبوم خانوادهها به وفور پیدا میشود، هیچ باری از روی دوش فرزندآوری و مسئله جمعیت بلند نمیشود. بهخاطر مسائل و مشکلات عدیده آنقدر فضای پیرامون یک خانواده مملو از حرفهایی مثل اینکه «مگر دیوانهای که میخواهی [در این شرایط بد اقتصادی]بچه دار شوی؟» شده که چنین تبلیغاتی را بیفایده و بلااثر میکند. این مسئله در مورد بحث پوسترهای تبلیغکننده مسئله مهم حجاب هم صادق است و چنین نگاههایی وجود دارد. نکته اینجاست که ما در این موضوعات کمکاریهای فرهنگی زیادی داریم که حتماً با بنر و عکس و تابلو بر طرف نمیشوند. متأسفانه چنین اقداماتی بیشتر از آنکه به امید اثرگذاری باشد بیشتر شبیه بهتر کردن بیلان کاری مدیران است.»
همتی به این نکته اشاره میکند که روشن است مقوله مهم بچهدار شدن به عوامل بسیار زیادی از جمله مسکن، شغل، معیشت و درآمد والدین وابستگی مستقیمی دارد و والدین و زوجهای جوانی که گرفتار مصائب چند لایه اقتصادی هستند و توان اقتصادی آنها در سراشیبی قرار گرفته با دیدن این تبلیغات نه تنها به مسئله فرزند داشتن فکر نمیکنند بلکه با تمسخر افکار کسانی که بیتالمال را صرف چنین تبلیغات بلاوجهی میکنند، ممکن است به ورطه لجبازی هم بیفتند. نکته دیگر چنین تبلیغاتی بحث هزینههای آن است که از محل همین گرانیها و تورم و عوارض شهری کسب میشود که از جیب همین والدین بیرون کشیده شده است. نکته پایانی اینکه یک مشکل فرهنگی که چندین سال همه دستگاههای حاکمیتی به اشتباه آن را ترویج کردهاند با چند عکس و تبلیغات گلدرشت اصلاح نمیشود بلکه نیازمند استراتژی و راهبردهای متفکرانه است نه تبلیغاتی که ممکن است اثر معکوس داشته باشد.
