خیبر در اسفند سال ۶۲ در منطقه بکر هور آغاز شد. عراق پیش از آن تصور نمیکرد که ایران بخواهد در همچین منطقهای عملیات کند. چرا که خاک باتلاقی هور امکان حضور ادوات سنگین را به راحتی نمیداد. به هر روی با آغاز عملیات خیبر، عراق برای اولین بار در طول تاریخ جنگ به شکل گسترده از تسلیحات شیمیایی استفاده کرد. شدت عمل دشمن در بهرهبرداری از این تسلیحات به قدری بود که خبر آن در تمام جهان پیچید.
تعداد قابل توجهی از مجروحین شیمیایی ایرانی پس از مداوای اولیه، راهی برخی از کشورهای اروپایی شدند و تصاویر آن در شبکهها تلویزیونی پخش شد. در این شرایط کشورهایی نظیر امریکا که تا پیش از خیبر سعی میکردند کاربرد محدود یا حتیالمقدور متوسط عراق از بمبهای شیمیای را نادیده بگیرند، اینبار مجبور به واکنش شدند. هر چند که این واکنشها صریحاً عراق را مسئول بمباران شیمیایی معرفی نکردند و به این ترتیب غیر مستقیم به او چراغ سبز برای تداوم چنین بمبارانی را هدیه کردند.
بعد از مدتی که سر و صداهای رسانهای فروکش کرد، صدام با واقعیتی روبهرو شد که شاید تا پیش از این در خصوص آن تردید داشت؛ شورای امنیت نه تنها در سال ۶۲ که تا سال ۶۷ از صدور قعطنامه در خصوص کاربرد تسلیحات ممنوعه در جنگ عراق با ایران ممانعت کرد و همین موضوع باعث شد بعثیها در تمامی عملیات بزرگ ایران از سلاحهای شیمیایی به شکل گسترده استفاده کنند. کار به جایی رسیده بود که در عملیات کربلای ۴ وقتی نیروهای غواص و گردانهای آبی خاکی خط شکن در ساحل دشمن گیر افتاده بودند، بعثیها ساحل ایران را بمباران شیمیایی کردند تا خیالشان را از بابت هرگونه حرکت احتمالی ایرانیها راحت کنند.
تا پایان دفاع مقدس چندین نقطه از جبهههای جنوب، غرب و حتی شمال غرب آلوده به تسلیحات شیمیایی شده بودند. طی سالهای ۶۶ و ۶۷ نیز شهرهای سردشت و حلبچه بمباران شدند. عملیات خیبر در واقع سنگ محکی برای صدام بود تا پس از سنجش واکنش منفعلانه ابرقدرتها، چراغ سبز برای تداوم بمباران شیمیایی را دریافت کند. چنانچه در متن نیز آورده شد، بعثیها تا آخرین روزهای جنگ به راحتی از سلاحهای شیمیایی استفاده کردند و هیچ وقت به خاطر این جنایت جنگی مورد مؤاخذه قرار نگرفتند.
