«ساواک سینماها را آتش میزد، چون میخواست مملکت را بههم بریزد و کشتار راه بیندازد و القا کند انقلابیها با هنر مشکل دارند و پس از انقلاب هم جریانی بود که سینما را دوست نداشت، مثلاً مهدی کروبی یکی از بهترین سینماهای کشور را به داروخانه تبدیل کرد.»
مهدی کلهر، اولین معاون رسمی سینمایی وزارت فرهنگ بعد از انقلاب در شرح وضعیت کلی فرهنگ و هنر و سینماها پس از انقلاب به تسنیم میگوید: دکتر یدالله سحابی که عضو شورای انقلاب بود گفته بود «این وزارتخانه از اول هم بیخود بوده و وزارت فرهنگ و هنر از اول هم بد بوده است»، استدلالش هم این بود که «بیهوده و بیمبنا به پستها و دفاتر برای وزارت فرهنگ اضافه شده، از اول هم یک وزارت فرهنگ و معارف بود که اداره اوقاف هم در آنجا بود، وزارت فرهنگ و هنر هم باید بازگردد به همانجا.»
وی در ادامه میافزاید: در نهایت این روند باعث شد کل تشکیلات وزارت فرهنگ و هنر از نظر حقوقی کوچک شود و کل دفاتر و مؤسسات وابسته و مستقل وزارت فرهنگ و هنر منضم شود به معاونت فرهنگ و هنر وزارت علوم. البته در ابتدا میخواستند ذیل وزارت آموزش و پرورش آن را بگنجانند، اما بعد دیدند که سنخیت میان آنها خیلی کم است و برای همین تصمیم گرفتند به وزارت علوم الصاق کنند. آن دوران وزارت فرهنگ و هنر نزدیک به ۱۵ هزار نفر کارمند اعم از مستقل و غیرمستقل داشت، در حالی که وزارت علوم که قرار بود این معاونت را درون خود جا دهد هزار و ۷۰۰ نفر کارمند داشت و اصلاً چیز عجیب و غریبی بود. یعنی نهادی که خودش بیشتر از وزارت علوم کارمند داشت، ذیل آن قرار گرفته بود.
کلهر با اشاره به اینکه مشکلات سینما به همینجا ختم نمیشد، خاطرنشان میکند: بهطور کلی عده زیادی بودند که میخواستند در سینما را ببندند. توضیح اینکه بعد از انقلاب ما ۴۷۵ سینما داریم؛ تازه این غیر از سینماهایی است که ساواک آتش زد ـ این را باید گفت که ساواک این سینماها را آتش زد، چون میخواست مملکت را بههم بریزد و کشتار راه بیندازد، نوارهای منیزیم تنها در اختیار شهربانی و ارتش بود ـ، اما بعد از انقلاب ۱۰۰ سینما از کاربری خارج میشود. یکی از همین سینماها را کروبی که آن موقع رئیس بنیاد شهید بود تبدیل به داروخانه کرد. این سینما یکی از بهترین سینماهای کشور بود؛ بعد از چهارراه، ولی عصر (عج) قبل از طالقانی. این یک موج بود که داشت ادامه پیدا میکرد و ما جلویش را گرفتیم.
