این شبها فصل دوم «وضعیت زرد» به کارگردانی مجید رستگاری از شبکه دوم در حال پخش است؛ مجموعهای طنز که هر چند بازیگران نامآشنا و شناختهشدهای (جز دو سه نفر) ندارد، اما بار اصلی را همین افراد به دوش گرفتهاند و به خوبی توانستهاند در طول این شبها جای خود را بین مخاطب تلویزیونی باز کنند. «وضعیت زرد» مجموعهای است که بیاغراق آن را باید تحولی در عرصه کمدی دانست. بازیگران آن بدون ادابازی جاهلهای دهه ۴۰ یا لودگی و شوخیهای جنسی و کلیشههای نخ نما توانستهاند فتحبابی در عرصه طنازی ارائه دهند و همین سنتشکنی در رسانه ملی بسیار نوید بخش است. اینکه میتوان هنرمندی با تفکرات حزباللهی و انقلابی بود و هنر طنازی و خنداندن سالم را داشت، خودش کار بزرگی است که بعد از چهل و اندی سال از قاب تلویزیون شاهد آن هستیم. هنرمندانی که شهرت ندارند و جزو کار اولیها هستند با ابتکار و خلاقیت در فیلمنامه موفق شدهاند مجموعهای جذاب و دیدنی را بسازند که برای لحظاتی باعث خنده مخاطب میشود و در کاری زیبا عناصر اخلاقی و مذهبی را که از قاب تلویزیون و سینما حذفشده به تصویر میکشد. این خود به تنهایی اتفاق خوبی است که با استقبال خوبی هم مواجه شدهاست.
سالها بود مؤلفههای مذهب، چون نماز، مسجد، وضو و حجاب برای تلهفیلمها و سریالهای مناسبتی در نظر گرفته میشد یا نشانه مشکلات و گرفتاری بودند، اما حالا در مجموعهای طنز آن هم به زیبایی گنجانده شده که نه تنها کلیشهای و شعاری نیست، بلکه کاملاً با زندگی عادی و رایج مردم انطباق دارد و همین باعث نزدیکی «وضعیت زردی»ها با مخاطب شدهاست. در این مجموعه کلیشههای خستهکننده و تکراری وجود ندارد و با زیرکی و طنازی مسائل مختلف اجتماعی، فرهنگی، سیاسی به نقد و چالش کشیده میشود.
باید گفت «وضعیت زرد» آمده تا در مجموعههای کمدی و طنز طرحی نو بیندازد و ساختارها و قالبهای کلیشهای و بسته قبل را بشکند، چراکه تا پیش از آن طنز در صداوسیما در انحصار چند نفر محدود بود که هر کدام با تقلید از شبکههای خارجی با نیروهای خودشان حکمرانی میکردند و زمام فرهنگ و رسانه را در اختیار داشتند و، چون به واسطه همین رسانه شهرت و موقعیتی کسب کردند، عملاً اجازه ورود و فعالیت به دیگران به خصوص نیروهای تازهوارد با تفکر انقلابی وحزباللهی داده نمیشد، اما «وضعیت زرد» نشان داد که اگر فضا و بستر لازم فراهم شود و نیروهای مذهبی با تفکر انقلاب از دل جامعه بتوانند مجال ظهور و بروز پیدا کنند، قطعاً میتوانند به خوبی به شیوهای سالم و درست عرضاندام و فرهنگسازی کنند. البته ممکن است این برنامه به قوت برنامههای پرسابقه دیگر نباشد، اما قدمهای محکم و خوبی برداشتهاست که نوید خانهتکانی اساسی و مطلوبی در رسانه ملی و بعد از آن سینمای ملی خواهد داد. امیدواریم از این دست تولیدات سالم و مخاطبپسند را در شبکههای تلویزیونی شاهد باشیم، چراکه این رسانه با وسعت و فراگیری که دارد در کنار سرگرمی باید جنبه آموزشی و آگاهیسازی محترمانه آن هم قوت پیدا کند و چه خوب که با چنین تولیداتی بتوان عناصر مذهبی و اخلاقی را آموزش و نشر داد.
