حوادث پس از انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری نشان داد که قدرتهای استکباری با ناکام ماندن در جنگ سخت، در سالهای اخیر در جبههای نوین، تلاش همه جانبهای را برای مقابله با ایران در قالب جنگ نرم آغاز کرده اند. قدرت های استکباری با بهرهگیری از فناوریهای نوین و رسانههای جدید در قالب جنگ نرم ضد کشورمان تمامیت ارضی، استقلال و هویت ملی و همچنین موقعیت داخلی و بینالمللی انقلاب را تضعیف کنند. بخشی از این جنگ نرم امروزه در جشنوارههایی مثل کن و ... برای سیاهنمایی اوضاع داخلی و برجسته سازی حوادث و وقایع کشورمان در حوزه های مختلف به منظور بهره برداری سیاسی دنبال میشود. از آنجا که این تهدید نرم «موجودیت»، «امنیت» و «اصالت» نظام را هدف قرار داده بنابراین هوشیاری درباره زمینههای مختلف بروز آن امری ضروری است.
به باور پژوهشگران دلایل مختلفی برای سیاسیشدن جشنوارههای بینالمللی کن، ونیز و ... و غالب شدن دیدگاه سیاسی در جشنوارههای بینالمللی وجود دارد که برخی از آنها عبارتند از:
- نمایش فیلمهای ایرانیکه تصویری تیره و نابسامان از اوضاع اقتصادی و اجتماعی ایران ارائه میدهند مانند پرسپولیس.
- توجه نکردن به آثار فاخر هنری پیشنهاد شده به این جشنوارهها، مانند فیلم “شیرین” ساخته عباسکیارستمی.
- توجه به آثار زیرزمینی با مضامین سیاسی که به تفکر سیاسی برگزارکنندگان جشنوارهها نزدیک است مانند فیلم "کسی از گربههای ایرانی خبر نداره؟".
این همچنین معتقدند مشکلات داخلی سینمای ایران را نیز معلول عوامل زیر می دانند :
- عقب افتادن سینمای ایران از جریان روز سینمای هنری، فرهنگی و مستقل دنیا
- نگاه نامناسب بخش دولتی و خصوصی، به سینمای فرهنگی!
- نداشتن تهیهکننده دولتی یا خصوصی برای ساخت فیلمهای مستقل و فرهنگیتر و عدم حمایت از این گونه فیلمها!
- اکران نامناسب فیلمهای فرهنگی و یا اختصاص تعداد کمی از سالنهای سینما به نمایش این دسته از فیلمها !
- کمشدن ارتباط دوگانه سینمای ایران با دیگر کشورها و رد و بدل کردن فیلمها و حضور کمتر سینمای کشورهای دیگر در ایران
- ادامه شرایط و مشکلات جدی سینما در داخل ایران
- مشکلات محتوایی و بار دراماتیک فیلمنامههایی که ساخته میشوند و ایجاد و ادامه روند شبیهکردن و کپیکاری و ایجاد فضای ملالآور و تکراری!
- دلزدگی فیلمسازان از سینمای فرهنگی به علت اکران نامناسب فیلمها و حمایت نکردن مطبوعات از فیلمهای فرهنگی
- بها ندادن به فیلمسازان و حمایت از آنها در ابعاد دولتی و خصوصی
به باور پژوهشگران امروزه سینمای ایران شاهد تولید فیلمهای زیرزمینی است که خارج از شبکه رسمی و نظارتی دولت در کشور تولید میشوند.
فیلمهاییکه مجوز رسمی برای ساخت کسب نمیکنند و در سکوت مطلق خبری ساخته میشوند و تمام تلاش سازندگانآنها صرف ارسال آنها به جشنوارههای خارجی میشود تا از این طریق بتوانند امکان نمایش بینالمللی یافته و با مطرحشدن در این جشنواره ها، سرمایههای خارجی را جذب کنند، این روند تا آنجا پیشرفته است که اکنون میتوان از شکلگیری جریانی با عنوان سینمای زیرزمینی در ایران حرف زد.
سینماییکه بیتوجهی به ضوابط و مقررات رسمی فیلمسازی در ایران، از مهمترین ویژگیهای آن است. «سینمای زیرزمینی» نیز همانند موسیقی، ادبیات و دیگر شکلهای هنر غیررسمی و به اصلاح زیرزمینی در ایران، به موازات جریان رسمی تولید فیلم و مناسبات حاکم بر آن شکل گرفته و توجه برخی جشنوارههای بینالمللی را برانگیخته است.
