به گزارش جوان آنلاین، جشنواره فیلم کن امسال مثل ادوار گذشته با اهدای جوایزی البته سیاسی نه هنری، وقت خود را صرف امور سیاسی و سیاسی کاریهای از پیش تعیین شده کرد.
وطن فروشی، افترا، دروغ و از همه مهمتر سیاه نمایی یکی از بارزترین شاخصههای فیلمهای راه یافته به جشنواره کن است. هر فیلمی که این شاخصهها را از کشورش به تصویر بکشد به راحتی میتواند کاندیدای دریافت جایزه نخل طلایی باشد حال اگر آن کشور ایران باشد چه بهتر، به شرط اینکه در سیاه نمایی از ایران و جامعه ایرانی سنگ تمام گذاشته باشد.
"سیاه نمایی" حرف اول را در این گونه فستیوالها میزند. حال میخواهد کارگردانش اصغر فرهادی باشد یا سعید روستایی، مهم این است که بتوانی چند مورد دروغ گویی و سیاه نمایی را علیه کشورت ارائه کنی!
فارغ از بحث خیانت و وطن فروشی بازیگران غرب زده در کن، نوع پوشش و رفتار آنها انتقادات زیادی را به همراه داشت. از رفتارهای شرم آور نوید محمدزاده و همسرش گرفته تا لباسهای نامتعارف ترانه علیدوستی تا حرفهای ساختارشکنانه پیمان معادی، همه حکایت از سناریوی از پیش تعیین شده است که انگار به آنها دیکته شده بود.
این افراد به اصطلاح هنرمند، طوری روی فرش قرمز قدم میزدند، عکس و مصاحبه میگرفتند وجریان سازیها را مدیریت میکردند که انگار در ایران تا آن روز دربند بوده اند و حق نفس کشیدن نداشتند، اما حالا به لطف فستیوال کن از قفس رهایی یافته اند و آزاد شده اند در صورتی که جشنوارههای بینالمللی بهترین فرصت برای تبادل نظر، گفتگو، ارائه گفتمان تازه و ارائه تصویر درست از ایران اسلامی، ارزشها، اخلاقیات، فرهنگ عمومی و آرمان خواهی تمدنی ملت ما میتوانست باشد.
چیزی که کاملا واضح و روشن است اینکه این نوع جشنوارهها، رویکردی سیاسی و ضدایرانی دارد، شاکله آن بر اساس موارد غیر اخلاقی، غرب گرایی و خشونت بنا شده و میخواهند این نوع فرهنگ را نهادینه و فرهنگهای دیگر را تضعیف کنند.
بازیگران و کارگردانان ما در این فستیوال به مثابه سفیران فرهنگی کشور و نمایندگان مردم هستند و انتظار میرفت صدای مظلومیت ملت ایران زیر بارسنگین تحریمهای ظالمانه غرب باشند ایرانی که سال هاست بواسطه ظلم کشورهای اروپایی و امریکایی در تنگنا قرار گرفته نه این آب در آسیاب دشمن بریزند و برای خودنمایی و معروفیت دست به هر حقارتی که آنها میطلبند بزنند.
