کارگردان، دوبلور و طنزپرداز کشورمان با اشاره به اینکه در حوزه سینما هرچه از دهانشان درمیآید میگویند تا فقط مردم بخندند! میگوید اگر توانستید مردم را بخندانید آن وقت است که موفق شدهاید، آن هم نه با آفتابه و پیژامه و کلمات زشت بلکه طنز موقعیت و درست. کارگردان، دوبلور و طنزپرداز کشورمان با اشاره به اینکه در حوزه سینما هرچه از دهانشان درمیآید میگویند تا فقط مردم بخندند! میگوید اگر توانستید مردم را بخندانید آن وقت است که موفق شدهاید، آن هم نه با آفتابه و پیژامه و کلمات زشت بلکه طنز موقعیت و درست.
داریوش کاردان، کارگردان، دوبلور، طنزپرداز و مجری باسابقه تلویزیون درباره وضعیت سریالهای کمدی و طنز تلویزیون و نیاز جامعه به برنامههای شادیآفرین و کمدی به ایسنا میگوید: متأسفانه دوستان دیر فهمیدند که مردم به طنز احتیاج دارند و الان هم انبوهسازی میکنند. کسی که نتواند مردم را بخنداند، قطعاً از حرکات و تکیهکلامهای زشت استفاده میکند. در حوزه سینما که دیگر هیچ، هر چه از دهانشان درمیآید میگویند تا فقط مردم بخندند! چرا درست حرکت نمیکنید، نه افراط کنید و نه تفریط. در هالیوود و کشورهای دیگر شش ماه تمام سناریو مینویسند، سه ماه پیشتولیدشان زمان میبرد و بعد وارد مرحله انتخاب بازیگر و ساخت میشوند و ادعایی هم ندارند. چه کسی گفته ما هر شب باید مردم را بخندانیم؟ ما نمیتوانیم، آن هم خنداندن مردم ایران که خودشان بسیار طناز هستند و وقتی اتفاقی در جامعه میافتد تا به فضای مجازی و جوک برسد، فقط سه ثانیه طول میکشد.
کاردان در بخشی دیگر درباره انتخاب شخصیاش بین آثار طنز و جدی میافزاید: از نظر من طنز خیلی جدی است و تفاوتی میان طنز و جدی قائل نیستم و حتی طنز را سختتر میدانم. گریاندن مردم خیلی آسان است، شما اگر در یک سریال، جوانی را نشان دهید که خدایی ناکرده ماشینی از روی آن رد شود و بعد مراسم ختم نشان دهید به راحتی مردم گریه میکنند، اما اگر توانستید مردم را بخندانید آن وقت است که موفق شدهاید، آن هم نه با آفتابه و پیژامه بلکه طنز موقعیت و درست، بنابراین وقتی من خودم طنز را کاملاً جدی میبینم، اصلاً برایم کار جدی و طنز نفاوتی ندارد.
وی سپس در پاسخ به اینکه آیا برای حضور در برنامه «جوکر» دعوت شده است یا خیر؟ تصریح میکند: خوشحالم که مرا دعوت نکردند. شخصاً برنامههایی که میگویند، جان من بخندید را اصلاً دوست ندارم. فقط «جوکر» نیست، برنامههای دیگری هم در تلویزیون داریم که شاید برای هر کدام از آنها بالغ بر ۲۰بار از من دعوت شد و گفتم نمیآیم. بیایم اسم و فامیلم را بگویم، بگویم کی به دنیا آمدم، چند بچه دارم، همه اینها در اینترنت موجود است.