لیگ فوتبال بی فایده‌تر از همیشه

زنگ خطری برای فوتبال باشگاهی

می‌گفتند یک تیم ملی قوی و مقتدر از دل یک لیگ پویا و با برنامه بیرون می‌آید. هرچه لیگ فوتبال یک کشور پویاتر باشد تیم ملی آن کشور هم قدرتمندتر است.

پیشتر‌ها هم هر وقت میددیدیم که وقتی تیم هایی، چون پرسپولیس، استقلال، سپاهان و قدیم‌تر از آن پاس، آماده و سرحال بودند تیم ملی نیز قوی بود و خوب کار میکرد. اما حالا اوضاع فرق کرده نگاهی به ترکیب ثابت تیم ملی فوتبال طی چند سال گذشته و حتی بازیکنان ذخیره تیم نشان از آن دارد که لیگ و تیم‌های حاضر در آن کمتر نقشی در تیم ملی بازی می‌کنند
همین حالا برای بازی با لبنان که پشت سر گذاشتیم و بازی سوریه که پیش رو داریم تنها یک بازیکن ثابت در تیم ملی از لیگ برتر حضور دارد (وحید امیری) و چهار، پنج بازیکن دیگر کلا به نیمکت چسبیده اند و حتی در رقابت تعویض هم میدان را به لزیونر‌های دیگر واگذار می‌کنند. با این اوصاف چند سئوال مهم در ذهن ایجاد می‌شود. اول اینکه اصولا نقش لیگ فوتبال چه لیگ برتر و چه لیگ‌های دسته‌های پایین‌تر در معرفی بازیکن به تیم ملی چیست؟
پاسخ کاملا واضح وروشن است وقتی تمام تیم را لژیونر‌ها تشکیل می‌دهند هیچ ورودی جدیدی از لیگ‌های فوتبال در تیم ملی مشاهده نمی‌شود پاسخ فقط یک عدد است «صفر». این زنگ خطری جدی برای فوتبال باشگاهی ایران است فوتبالی که کم کم از ارزش و اعتبار می‌افتد و دیگر جایگاهی در لیگ‌های قاره نخواهد داشت. بدون تردید تمام بازیکنانی که امروز در فوتبال باشگاهی بازی می‌کنند با دیدن شرایط و حضور پررنگ لژیونر‌ها حتی آن‌ها که کترین اثرگذاری را در تیم ملی دارند به فکر کوچ از فوتبال باشگاهی می‌افتند چرا که بوضوح می‌بینند فقط کافیست که لژیونر باشی و البته دلال خئبی هم داشته باشی تا در ترکیب تیم ملی همیشه ثابت بمانی و این یعنی خالی شدن تیم‌های لیگ از بازیکنان بزرگ و تاثیر گذار و شنیدن همان زنگ خطری که به آن اشاره شد.
سئوال دوم اینکه وقتی لیگ بخصوص لیگ برتر کوچکترین نقشی در تیم ملی و مسابقات آن ندارد چرا به بهانه برگزاری اردو‌ها و بازی‌های ملی مسابقات آن تعطیل می‌شود؟ چنین رفتاری باعث می‌شود که مسابقات لیگ از تب و تاب بیفتد. مهمتر آنکه بازیکنان شاغل در لیگ به لحاظ بدنی با افت فاحش روبرو می‌شوند. چون مجبورند که صرفا تمرین کنندو از شرایط مسابقه دور باشند و این ضربه‌ای مهلک برای یک بازیکن فوتبال محسوب می‌شود که در هر فصل چندین بار به بهانه‌های مختلف مسابقاتش تعطیل شود آن هم در لیگی که هیچ بازیکنی در تیم ملی ندارد، اما به بهانه بازی‌های ملی و اردو‌های ملی بصورت متناوب تعطیل میشود.
وسئوال آخر اینکه با ادامه این روند چه سرنوشتی در انتظار لیگ‌های فوتبال خواهد بود؟ همین حالا که به ترکیب تیم‌های باشگاعهی بزرگ و نامدار نگاه کنیم (با احترام به تمام بازیکنان شاغل در لیگ‌های فوتبال) متوجه می‌شویم که حتی تیم‌های بزرگ هم از بازیکنان تاثیر گذار خالی شده اند و صرفا اسم آنهاست که باقی مانده است. ادامه این روند بدون تردید مشکلات خاص و بزرگی را برای فوتبال باشگاهی ایران بویزه در رقابت با رقبای آسیایی ایجاد می‌کند.
چکیده فوتبال ایران این روز‌ها در تیم ملی است، تیمی که تمامی نفرات ان در خارج از کشور بازی می‌کنند و این یعنی لیگ بی لیگ، یعنی باید نگران لیگی بود که از بازیکن خالی شده و هر کس هرچه دلش بخواهد راجع به ان می‌گوید. لیگی که حالا بازیکنانش محکوم هستند به اینکه بشنوند " تاکتیک پذیر نیستند " پس به داد فوتبال باشگاهی برسید پیش از آنکه خیلی دیر شود.