نوازنده سازهای کوبهای از معروف شدن بیپایه و اساس برخی از سازها و مهجور ماندن تعدادی دیگر انتقاد کرد.
به گزارش «جوان» یک نوازنده سازهای کوبهای در نوزدهمین لایو «آهنگ» خانه هنرمندان ایران با موضوع «نقش سازهای کوبهای بر موسیقی ایران» گفت: اجراهای صحنهای معمولاً در اختیار عدهای محدود قرار دارد و آنها به تدریج برند میشوند و دیگران مورد بیمهری قرار میگیرند. متأسفانه کنسرتهای ما جای دیسکو را گرفتهاند و هیچ چیز گویی در موسیقی سر جایش نیست.
وحید اسداللهی، نوازنده سازهای کوبهای از معروف شدن بیپایه و اساس برخی از سازها و مهجور ماندن تعدادی دیگر انتقاد کرد و گفت: برخی سازهای کوبهای مثل «هنگ درام» و «کاخن» به دنبال لابیهای جهانی «بیزنسی» شدهاند، مخاطبی که موسیقی مادری خود را نشناسد و عاشقش نشود، موسیقی سایر زبانها را درک نخواهد کرد. این نوازنده افزود: همدلی و همسازی، موسیقی نواحی و فولکلوریک را نزدیک به موسیقی ایرانی میکند. ایران مکتب موسیقی فولکلور نبوده و این موسیقی آموخته نشده بلکه نسل به نسل منتقل شده است.
اسداللهی درباره نگاه بینالمللی نسبت به سازهای محلی از جمله نقاره عنوان کرد: ریتم در همه جای دنیا بیشتر محبوبیت دارد. ریتم مرزی ندارد و در هر فستیوالی مورد توجه قرار میگیرد. این جذابیت صرفاً به تنبک و دف و نقاره مربوط نیست بلکه به ریتم برمیگردد. وی در ادامه درباره تأثیر پروژه همساز بر ایجاد همدلی میان هنرمندان موسیقی توضیح داد: از آنجا که معمولاً شرایط صحنهای نبوده است که جوانان خود را نشان بدهند، گاهی هنرمندان با یکدیگر همراه نیستند. اجراهای صحنهای معمولاً در اختیار عدهای محدود قرار دارد و آنها به تدریج برند میشوند و دیگران مورد بیمهری قرار میگیرند. متأسفانه کنسرتهای ما جای دیسکو را گرفتهاند و هیچ چیز گویی در موسیقی سر جایش نیست. پروژه همساز میتواند در این فضا امیدبخش باشد و وقتی یک هنرمند مقابل یک استاد برجسته مینشیند، برایش جذابیت خواهد داشت. وقتی تعصبات در موسیقی کمرنگ میشود و هر ساز کار خود را پیش میبرد، آن وقت میتوان به موسیقی بیشتر اتکا کرد.
این هنرمند خاطر نشان کرد: متأسفانه شرایط ساز «دایره» نسبت به بقیه سازهای کوبهای نامطلوب است. اینجا لازم است کمی درددل کنم. نمیدانم چرا یک ساز مثل «هنگ درام» یا «کاخن» ناگهان آنقدر محبوب میشود که جایسازی مثل «نقاره» را میگیرد. چه جریانی بر برند شدن این سازها قرار دارد؟ به این دلیل که لابیهایی بر این مبنا قرار دارند. برخی از سازها گویی «بیزنسی» شدهاند. حال یک پروژه نظیر همساز به ویژه اگر حمایت رسانهای شود، تأثیرگذار خواهد بود. جامعهای که موسیقی مادری خود را نشناسد و خوب و بد آن را نداند، نمیتواند موسیقی زبانهای دیگر را درک کند. آنها که به کنسرت تتلو رفتند جوانانی بودند که متأسفانه موسیقی زبان مادریشان را درک نکردهاند. ما میتوانیم عاشق موسیقی مادریمان باشیم. در ادامه حمید قنبری از نوازندگان سازهای کوبهای درباره کتاب «تنبک نوازی به روایت امیر ناصر افتتاح» گفت: اولین کسی که برای ساز تنبک نت نوشته استاد ابوالحسن صبا بوده و نتهای او قبل از کتاب «آموزش تنبک» استاد حسین تهرانی منتشر شده و از سیستم یک خطی که امروز نیز متداول است، در آن استفاده شده است. در گذشته نوازنده ساز کوبهای وظیفه حفظ ریتم را داشته است و سایر نوازندگان باید ملودیپردازی میکردند. آنهایی که بحث موسیقی را به طور جدی دنبال میکنند، میدانند که این یک نقص در جریان آموزش است که پکیج موسیقی به طور کامل تدریس نمیشود. موسیقی تنها ریتم یا تنها ملودی نیست، بنابراین نوازنده اگر صرفاً ریتم را بیاموزد، کافی نخواهد بود و برعکس.
وی افزود: ما نیاز به درک مفهوم موسیقی به طور کامل داریم و تمرکز صرف بر یکی از دو جنبه ریتم و ملودی کافی نیست. در کلاسهای آموزش موسیقی آزاد ما، مدرسان معمولاً کتابهای آموزشی دارای فیگورهای ریتمیک تدریس میکنند. اگر این ضعف از سوی مدرس وجود داشته باشد، خروجیاش همان نوازندگانی میشود که درک کاملی از موسیقی ندارند.
