امیرتاجیک

اربعین؛ راهی به سوی حقیقت

«اینجا فقط مدفن شهید المهندس نیست، مزار سیدنا قاسم سلیمانی هم هست» این سخن تولیت مزار شهید ابومهدی المهندس، فرمانده فقید حشدالشعبی عراق است که در حاشیه قبرستان وادی‌السلام شهر نجف به خاک سپرده شده است. وادی‌السلام قبرستانی بزرگ و تاریخی در شهر نجف است که در تاریخ تشیع فضیلت‌های زیادی برای آن شمرده شده است. عالمان دینی می‌گویند وادی‌السلام مدفن پیامبران و فرزندان ائمه اطهار (ع) است و محل رجعت ارواح طیبه مؤمنان و صالحان خواهد بود. صبح زود پس از اقامه نماز در حرم مولای متقیان (ع) تصمیم به زیارت مزار شهید ابومهدی المهندس گرفتم. آدرس دقیقی نداشتم. با پرس و جو از مردم محلی نزدیک یک ساعت در وادی‌السلام پرسه زدم تا در نهایت یک راهنما به من گفت که به دلیل مسافت طولانی باید با موتور سه چرخ به آنجا بروم. حدود ۱۰ دقیقه طول کشید تا به ورودی یک مقبره کوچک در اطراف وادی‌السلام رسیدم؛ مقبره‌ای که مدفن شهدای حشدالشعبی و سید و سالارشان، ابومهدی المهندس بود. شهید المهندس ویژگی‌های زیادی دارد که وی را جزو شخصیت‌های برجسته مبارز شیعی- عراقی قرار می‌دهد. در کنار هوش و ذکاوت و خلوص نیت، خصیصه مهم وی، جوانمردی‌اش بود. رفاقت و همراهی‌اش با شهید قاسم سلیمانی در دوران مبارزه تا لحظه شهادت، زبانزد خاص و عام است. برای مردم عراق «جوانمردی» از ارزش والایی برخوردار است. این را از تاریخ‌شان می‌توان فهمید. از امام علی (ع) که با جوانمردی در بستر پیامبر اسلام (ص) آرمید تا جان پیامبر (ص) را نجات دهد تا حضرت ابوالفضل (ع) که با رد امان‌نامه‌اش در شب عاشورا به نماد شجاعت و جوانمردی یاران امام حسین (ع) تبدیل شد. روش و منش شهید المهندس هم در ادامه این ویژگی مهم ائمه اطهار (ع) است و به همین جهت مورد احترام مردم عراق و زائرانی است که در پیاده‌روی اربعین شرکت می‌کنند. به تولیت مزار شهید المهندس گفتم. «شهید سلیمانی در ایران و در شهر کرمان به خاک سپرده شده است»! پاسخ داد: «بله درست است، اما همانطور که می‌دانید به دلیل نوع شهادت این دو یار دیرین، امکان تفکیک دقیق اجساد نبوده و ما معتقدیم که خدا بر ما مرحمت فرموده و خاک این منطقه را مطهر به پیکر پاک شهید سلیمانی نیز نموده است.» امسال برای اولین بار سعادت زیارت اربعین نصیب این کمترین شد. با هدف مستندسازی برای کمیته فرهنگی آموزشی ستاد مرکزی اربعین عازم این سفر شدم، اربعین بیش از آنکه سفری واقعی باشد، سفری به درون خویشتن است. اینکه می‌گویند کربلا قطعه‌ای از بهشت روی زمین است، عین حقیقت است چراکه زائر ناخودآگاه به جهانی وارد می‌شود که به خلوت با یار و مکاشفه درونی‌اش می‌انجامد. در فضای پرهیاهوی کربلا و عزاداری زائران میلیونی، انسان به فکر فرو می‌رود که چگونه پس از ۱۴ قرن خون مطهر امام حسین (ع) همچنان می‌جوشد و «هل من ناصر ینصرنی» می‌طلبد. برای تولید مستند علاوه بر مسیر‌های اصلی که از نجف به کربلا یا از کاظمین به کربلا منتهی می‌شوند، در مسیر‌های فرعی نیز حاضر شدم. یکی از این مسیر‌ها از منطقه «حصوه» میان بغداد و حلوه عبور می‌کرد؛ مسیری که عمده زائران آن عراقی هستند و کمتر پیش می‌آید زائری غیرعراقی از آن عبور کند. همین امر باعث شد که با استقبال باورنکردنی از سوی مردم آن منطقه روبه‌رو شوم. به شدت به ایران و ایرانیان علاقه‌مند بودند و رویکرد کشور ما را در عرصه بین‌المللی می‌ستودند. عزیزی به من گفت در شرایطی که دولت‌های عربی به فکر ملت‌هایشان نیستند، ایران حاضر شد به مردم لبنان بنزین دهد. از تولید واکسن ایرانی شگفت‌زده بودند و تصویر واکسن زدن رهبر انقلاب را نشانه فخر و سربلندی کشور می‌دیدند. به عنوان یک فیلمساز مستند افتخار این را داشتم که قطره‌ای از دریای جوشان زائران اباعبدالله (ع) باشم؛ سفری که به کشف و شهود می‌انجامد؛ سفری که «حب الحسین یجمعنا» در جای جای آن قابل مشاهده بود. پایان کلام را با این جمله از سید شهیدان اهل قلم به پایان می‌برم که «بسیجی عاشق کربلاست و کربلا را تو مپندار که شهری در میان شهر‌ها و نامی است در میان نام‌ها. نه، کربلا حریم حق است و هیچ کس را جز یاران امام حسین (ع) راهی به سوی حقیقت نیست.»

مستندساز