رفیق واژه گرانسنگی است که در فرهنگ ایرانی برای آن ارزش بالایی قائل هستند و گاهی عمق رفاقت به حدی می شود که آن رفیق همچون برادر عزیز جان می شود و مقدسی برای من رفیقی همچون برادر بود.
در طول سالهایی که با هم کار کردیم هیچ وقت از معیارهای خود کوتاه نیامد و خوشایند دیگران را ملاک کار خود نکرد. فردی منضبط و حرفه ای بود که نظام پولی و مالی را عمیق و دقیق می شناخت.
صادق بود و امین. در کار کارشناسی اهل سیاسی کاری نبود. به حق فقدان آن مرحوم برای نظام پولی و بانکی خلا ی ایجاد کرده که جبران آن نیازمند تربیت مردانی چون اوست. نظام اداری ما به مردانی چون او نیازمند است که با صراحت و صداقت و عالمانه به نقد و بررسی موضوعات پرداخته و البته راهکاری عملی و عالمانه ارائه دهند و در مقام اظهار و بیان منصفانه و شجاعانه و بدون ملاحظات سیاسی اقدام کنند. اهل هیچ حزب و جناحی نبود و فقط به اسلام، اهل بیت(ع) و جمهوری اسلامی ایران و بویژه محرومان می اندیشید. بسیار متشرع بود و رعایت موازین شرعی در زندگی شخصی و کاری را اولویت اول می دانست و درگیر عناوین و مناصب هم نبود که ملاحظه این و آن را کند تا صباحی چند بیشتر در یک منصب بماند. آنقدر صادق و خیرخواه بود که زبان نقدش هر چند صریح بود بر جان می نشست و کمتر کسی از آن آزرده خاطر می شد. احترام اشخاص را حفظ می کرد و در عین حال حرف خود را می زد. خدایش رحمت کند. استادی بزرگ، کارشناسی دقیق و رفیقی امین و شفیق بود.
مرحوم محمدرضا مقدسی در چهل ساله انقلاب اسلامی در مناصب مختلفی در نظام پولی و مالی کشور اعم از دو دهه سابقه عضویت موثر در شورایعالی بورس، عضو پر سابقه جامعه حسابداران رسمی کشور و مدیر شایسته بانکهای بزرگ کشور و در ده سال که همکار برجسته معاونت نظارت و حسابرسی دفتر مقام معظم رهبری بود با بهره گیری از تجارب طولانی خویش و علم روز، نگاهی خلاق، سیستمی و مبتنی بر حل مسئله داشت به ویژه برای مبارزه سیستمی با فساد همواره در عین مبارزه قاطع با مفسدین، راههای پیشگیرانه و قاعده مند را مطرح می کرد.
